
نگاه کن! چگونه شاخهی نورستهی اقاقی، با شکوهی اساطیری، دامنی از جنسِ ارغوان بر پهنهی خاکستریِ چپرهایِ باغ گسترانده؛ گویی زمین را با رقصِ رنگها، به آیینی از سرآغاز جشنی نو فراخوانده. در آن دم، تنهایی که پیشتر سرد و بیروح بود، به جوانهای از امید بدل گشت و در پیِ دنبالهی هفترنگِ بادبادکِ دخترکی که در آغوشِ نسیمِ خیال میرقصید، معنایی تازه از عشق را بر زمین گرم حک میکند. بادبادک، چون قلبی که در آسمان میتپد، ردپایی از خاطراتِ کودکی را در میانِ گندمزارهایِ طلاگونه، میانِ هزارتویِ نسیمها میبافد؛ تا شاید، تنها یک ردی از حضور، در میانهی این بیپایانگی باقی ماند.
و آنجا، در میانهی این جادویِ پنهان، مترسکی تنها ایستاده؛ باستانیترین شاهدِ این چرخ و فلک. او هنوز، طنینِ آهنگینِ نجوایِ چوپانی را در گوشهایِ زمان به یاد دارد؛ همان نجوایی که چنان جادویی بود که حتی پرندگانِ سیاهپوشِ شب را نیز، به رقصِ عاشقانه در این چرخوفلکِ بیقرار وامیداشت. چوپان، پیش از آنکه در غبارِ گذرِ روزگار محو شود، پشمینهی گرمِ خویش را به یادگار بر دوشِ آن مترسکِ تنها نهاد؛ تا در سرمایِ تنهایی، گرمایِ آن نجوا در میانِ گندمزارها بماند.
اکنون دیگر، مترسک، تنها یک نگهبان نیست؛ او حافظ خاطره است، در میانهی باغی که در آن، عشق، از پیوندِ نور و خاک، و از همآمیزیِ بادبادکهایِ رنگین و پشمینههایِ یادی زنده، که بار دیگر جان میگیرد...