
هوووم... بالاخره.
عاشق بوی نسکافهام وقتی فنجون رو میگیرم زیر بینیم.
تلخ، شیرین...
همونجوری که دوست دارم.
وای، چه لذتی داره این نفس عمیق...
انگار تازه بعد از ساعتها یادم افتاده نفس بکشم.
بذار چشمامو ببندم.
خدای من...
صدای باد توی درختها رو میشنوی؟
چکچک قطرههای بارون...
بوی خاک خیس...
وای، بهبه.
مگه چند بار دیگه قراره اینا رو تجربه کنم؟
حتی چراغهای دوردست شهر رو هم میتونم از پشت پلکهام ببینم
یکییکی روشن میشن.
چقدر به این لحظه نیاز داشتم.
هوا داره تاریک میشه.
ولی من که عجلهای ندارم برای روشن کردن چراغ.
بیخیال دنیا...
من این نیمهتاریکی رو دوست دارم.
یه جور امنیت خاصی توشه.
آخ...
اصلا یادم نبود کتاب رو باز کرده بودم که بخونم.
ولی خب، راستش رو بخوای، کلمهها فقط از جلوی چشمام رد میشن.
هیچکدومشون وارد مغزم نمیشن.
برامم مهم نیست.
امروز قرار نیست چیزی یاد بگیرم.
امروز فقط میخوام همینجا باشم.
ای بابا...
امروز صبح موهامو جمع کردم، یادم رفت بازش کنم.
ولی الان که فکر میکنم...
دلم میخواد همینجوری بمونه.
ازش خوشم میاد.
شاید بعضی وقتها آدم باید یه چیزی رو همینجوری که هست دوست داشته باشه
بدون اینکه درستش کنه.
هعی...
فردا دوباره برمیگردم به همون هیاهو.
ایمیلها.
آدما.
کارها.
انتظارها.
پیامهایی که باید جواب بدم و کارهایی که باید انجام بدم.
ولی الان نه.
الان میخوام فقط من باشم.
همین فنجون.
همین کتاب.
همین صدای بارون.
همین سکوتی که خودم انتخابش کردم.
بذار یه قلپ دیگه بخورم...
این دفعه طعمشو نگه میدارم توی دهنم.
فقط یه لحظه بیشتر از معمول.
آروم...
هوووم.
نمیدونم.
شاید امشب زودتر بخوابم.
شایدم نه.
شایدم همینجا بمونم.
تا وقتی هوا کامل تاریک بشه.
تا وقتی چراغهای شهر بیشتر از ستارهها به چشم بیان.
تا وقتی دیگه نتونم صفحهی کتاب رو ببینم.
شاید هم...
فقط دلم میخواد چند ساعت،
هیچکس چیزی ازم نخواد.
نه جوابی.
نه توضیحی.
نه تصمیمی.
فقط همین.
من باشم و این فنجون نسکافه،
این کتاب باز
صدای بارون...
و این نیمهتاریکی امن.
فردا دوباره روشنش میکنم.
امشب نه.