بخشی از مغزم دائم نگران است. مدام به آینده فکر میکند و سناریونویس قهاریست... بخش دیگر اما میخواهد به چیزی فکر نکند و جلو جلو برای اتفاق نیافتاده سوگواری نکند. بخشی نگران آینده است و دیگری در گذشته گیر کرده...
بخشی از مغزم نگران دیگران است. نگران دلواپسیها، دلمشغولیها، مکثها و کلافگیهای همه است. با ناراحتی دیگران ناراحت میشود و میخواهد به همه کمک کند. بخش دیگر مغزم میخواهد فقط و فقط به خودش فکر کند؛ به ناراحتیها، دغدغهها، مشکلات و حسرتهایی که فقط خودش میداند. از فکر کردن به همه جز خودش خسته شده...
بخشی از مغزم به فکر مدارای دیگران است و نمیخواهد موجب رنجش دیگری شود. بخش دیگر میخواهد با همه مخالفت کند و بزند زیر میز همه چیز...
بخشی دنبال معنای زندگی میگردد. دیگری از گشتن خسته شده و میخواهد درگیر روزمرگی شود؛ بلکه خودش را بیابد.
بخشی تند تند مشغول انجام کارهاست و میخواهد مفید باشد. دیگری دوست دارد هیچ کاری نکند و گوشهای در سکوت بنشیند.
بخشی از مغزم میخواهد مینیمال دیجیتال باشد و از گوشی فاصله بگیرد. بخش دیگر اما از سختگیریهای دنیا خسته شده و میخواهد همین دلخوشی های کوچک را برای خودش نگه میدارد.
بخشی از مغزم میخواهد از شلوغیها فرار کند و به آرامش پناه ببرد. دیگری اما شلوغی را نشانهی زنده بودن و تکاپوی شهر میداند.
بخشی هنوز هم مهربانی را در بین مردم میبیند و گاه و بیگاه امید را حس میکند. بخشِ دیگرِ مغزم از عالم و آدم متنفر است. میخواهد از آدمها فرار کند و سر به بیابان نهد.
بخشی از مغزم میخواهد دنیا را نجات دهد و دیگری فکر میکند: «مگر چه کاری از من برمیآید؟»
و من دوست دارم هر دو را با بیل خاموش کنم! مکث کنم و همین لحظه را درک کنم...
