زمانی که موضوع این هفته را داخل گروه دیدم، چند ساعت به فکر فرو رفتم.
انتخاب عزیزترین فرد زندگی، از میان آدم‌هایی که دور و برمان هستند، کار ساده‌ای نیست. معمولاً وقتی چنین سؤال‌هایی مطرح می‌شوند، ذهن آدم‌ها سراغ پدر و مادر، همسر، فرزند، خواهر یا برادرشان می‌رود. راستش را بخواهید، من هم مدتی میان همین اسم‌ها گشتم.
اما در نهایت به کسی رسیدم که همیشه کنارم بوده و بیشتر از همه نادیده‌اش گرفته‌ام.
خودم.
شاید در نگاه اول، این انتخاب خودخواهانه به نظر برسد. شاید بعضی‌ها با خودشان بگویند: «این جوان هنوز کله‌اش باد دارد که خودش را عزیزترین آدم زندگی‌اش معرفی می‌کند.»
اما اگر این را نمی‌نوشتم، احساس می‌کردم به خودم دروغ گفته‌ام.
من نمی‌توانم میان آدم‌هایی که دوستشان دارم، یکی را انتخاب کنم و روی دیگری خط بکشم. پدر و مادرم، خواهر و برادرم و هرکسی که روزی بخشی از قلبم را به خودش اختصاص داده، جای خودش را دارد.
اما خودم داستان دیگری دارم.
من آدمی هستم که حرف‌ها و رفتارها را خیلی دیر فراموش می‌کنم. جمله‌ای از داستایوفسکی هست که به نظرم حرف من را به خوبی بیان می‌کند:
«با آنکه انتقام‌جو و کینه‌توز نیستم، حافظه‌ام درباره جراحات و تحقیرها بسیار قوی است.»
در زندگی‌ام از نزدیک‌ترین آدم‌ها حرف‌هایی شنیده‌ام و رفتارهایی دیده‌ام که باعث شده دیگر جایگاه سابق را در ذهنم نداشته باشند. هنوز برایشان احترام قائلم. هنوز دوستشان دارم. اما بعضی رابطه‌ها بعد از بعضی اتفاق‌ها، دیگر نمی‌توانند دقیقاً همان چیزی باشند که پیش از آن بودند.
می‌دانم شاید بسیاری از آنها قصد و نیت بدی نداشته‌اند، اما من این‌گونه‌ام. بعضی رفتارها از ذهنم عبور نمی‌کنند؛ جایی در حافظه‌ام می‌مانند و هر بار که به آن رابطه نگاه می‌کنم، دوباره خودشان را نشان می‌دهند.
با این همه، در تمام این سال‌ها یک نفر بود که هیچ‌وقت از من فاصله نگرفت.
کسی که در روزهای خوب و بد، کنارم ماند.
کسی که بارها خسته شد، اما تصمیم گرفت ادامه دهد و بجنگد.
شاید همیشه قهرمان زندگی خودم نبوده باشم. گاهی حتی شبیه سربازی خسته بودم که وسط میدان ایستاده و دیگر نمی‌دانست برای چه باید بجنگد. اما با تمام این خستگی‌ها، اسلحه‌اش را زمین نگذاشت.
هر بار که افتادم، او بود که مرا بلند کرد.
هر بار که امیدم کم‌رنگ شد، او بود که به دنبال آخرین جرقه گشت.
و هرجا دنیا در گوشم گفت: «تو به درد نمی‌خوری»، او آرام در گوشم گفت: «من بهت باور دارم.»
ما آدم‌ها خیلی عجیبیم.
برای مراقبت از کسانی که دوستشان داریم، شب‌ها بیدار می‌مانیم، از خواسته‌هایمان می‌گذریم و بارها خودمان را فراموش می‌کنیم؛ اما وقتی نوبت به خودمان می‌رسد، ناگهان تبدیل به بی‌رحم‌ترین قاضی دنیا می‌شویم.
برای همین، اگر قرار باشد عزیزترین فرد زندگی‌ام را معرفی کنم، انتخابم کسی است که تمام ضعف‌ها، ترس‌ها، شکست‌ها و زخم‌هایم را دیده و هنوز کنارم ایستاده است.
من خودم را انتخاب می‌کنم.
نه چون بهترین آدم دنیا هستم.
نه چون بی‌نقصم.
نه چون همیشه تصمیم درستی گرفته‌ام.
بلکه چون وقتی بسیاری از آدم‌ها فقط بخشی از مسیر زندگی‌ام را با من آمدند، من تمام این مسیر را با خودم قدم زدم.
من شاهد تمام جنگ‌هایی بوده‌ام که هیچ‌کس از آنها خبر نداشت.
شاهد صبح‌هایی که با امیدی کم‌رنگ از جا بلند شدم.
شاهد شب‌هایی که خسته بودم، اما تسلیم نشدم.
و شاید عزیزترین آدم زندگی، همیشه کسی نباشد که بیشترین محبت را به تو کرده است.
گاهی عزیزترین آدم، همان کسی است که تمام زخم‌هایت را دیده و با این حال، هنوز حاضر است فردای دیگری را با تو شروع کند.
و برای من، آن آدم خودم هستم.
