
بیدار شو... بیدار شو.
وای نه، هنوز نه.
فقط یه دقیقه دیگه.
نور داره از لای پرده میاد تو. میدونم.
حسش میکنم روی صورتم؛ گرم، نرم... مثل یه دست آشنا.
درخته هنوز همونجاست؟
همون درخت بزرگه که از پنجره پیداست؟
آره، حتما هست. کجا میخواد بره؟
منم خنگم ها... درختها که جایی نمیرن.
صدای برگها رو میشنوی؟
یه خشخش آروم.
انگار دارن با باد پچپچ میکنن.
شایدم دارن دربارهی من حرف میزنن.
چه مسخره.
اصلا درختها که حرف نمیزنن.
یا شاید...
نه، بیخیال.
به نظرت بلند شم؟
نه بابا... هنوز زوده.
تخت رو ببین، چقدر راحته امروز...
این پتوی چهارخونه، بالشتهای گلدار... هر بار میام زیرشون انگار یکی بغلم کرده.
کاش همیشه همینقدر گرم بمونه.
زمستون که بشه کف اتاق یخ میزنه.
نه...نه، نباید به زمستون فکر کنم.
الان تابستونه.
تابستون خوبه.
راستی کتابها...
اونایی که روی قفسهان رو دیدی؟
ردیفشون کردم رنگیرنگی.
بعضیاشونو حتی نخوندم.
فقط قشنگن.
خب که چی؟
مگه قرار نیست بعضی چیزا فقط قشنگ باشن؟
آدم که نمیتونه همهچیز رو بخونه.
همهچیز رو تموم کنه.
همهچیز رو...
أه...بیخیال.
میز کارم رو ببین.
لپتاپم هنوز بازه.
فنجون قهوه هم همونجاست.
احتمالا سرد شده.
هر صبح میشینم پشتش، به درخت نگاه میکنم و میگم امروز دیگه حتما کار میکنم.
بعد یه ساعت میگذره.
دو ساعت.
گاهی بیشتر.
و من هنوز دارم به همون شاخه نگاه میکنم.
ولی مهم نیست.
منظره خوبه.
آره بابا...
وای گلدونها رو ببین...
چقدر سبزن امسال.
همه میگن چقدر با سلیقهای که اینهمه گیاه نگه داشتی.
آره خب.
فقط کسی نمیدونه هر شب گلوم از گردههاشون میسوزه.
صبحها هم عطسههام از گنجشکهای روی درخت بلندتره.
ولی مهم نیست.
مهم اینه که قشنگه.
ظاهرش قشنگه.
وایسا ببینم...این جمله رو کی گفته بود؟
«مهم ظاهرشه.»
نه... فکر کنم خودم گفتم.
یا شاید یکی دیگه بهم گفته بود.
نه، یادم نیست.
کفپوش چوبی رو حس کردی زیر پات؟
تابستونا خنکه.
هوووم...
زمستونا البته یخه.
ولی خب الان تابستونه.
ای بابا، هوا روشنتر شده.
بابابزرگم همیشه میگفت: صبحها زود بیدار شو؛ روزی آدمها رو اول صبح تقسیم میکنن.
ولی چرا من هنوز اینجام؟
یعنی سهم منو میذارن کنار؟
شایدم نه...!
ولش کن.
فقط یه دقیقه دیگه.توروخدا.
بعد بلند میشم.
قول می دم.
درخت که جایی نمیره.
کتابها هم همینجان.
حتی گلدونام.
همهچیز سر جاشه.
منم...
منم همینجام.
همین دختر با سلیقهای که اتاقش رو دوست داره، به درخت خیره میشه، کتابهایی میخره که بعضیهاشون رو نمیخونه، به گلدونهاش میرسه...
و هر شب قرصش رو میخوره.
بعد صبح...
صبح دوباره عاشق همین اتاق میشه.
فقط...
کاش صبحها کمی دیرتر شروع میشدن.
فقط همین.
پینوشت:
دلم میخواست این بار یه سبک متفاوت رو امتحان کنم؛ چیزی که بیشتر شبیه شنیدن فکرهای یه آدم باشه تا خوندن یه دلنوشتهی معمولی.
راستش هنوزم نمیدونم تونستم از پسش بربیام یا نه 😅
ولی خودم خیلی از این تجربه خوشم اومد. این بار سعی کردم بهجای اینکه همهچیز رو مرتب و حسابشده بچینم، فقط بذارم ذهن راوی هر طرف که میخواد بره.
حالا شما بگید؛ تونستین حسش کنین؟ ✨😍