دوستان عزیز هر نظری داشتین بگین. اگه جایی ایراد داشت،
یا میشد بهتر نوشته بشه، اشاره کنید…تعارف هم لازم نیست نظر واقعی تون رو ترجیح میدم.
<شنوندهی هر انتقاد و پیشنهادی هستم.>

من معمولاً ساعت سه و نیم بیدار میشم
نه با صدای الارم…با صدای قطار
تق تق… تق تق…
هر شب همینه
مشکل اینه که نزدیک ترین ایستگاه، چند کیلومتر با این خونه فاصله داره
و هیچ ریل قطاری هم این اطراف نیست
اوایل فکر میکردم خواب میبینم ولی بعد فهمیدم خواب نیست
چون بعضی شب ها قبل از اینکه صدا شروع بشه، میدونم قراره بیاد،
امشب هم همین طور بود..چشمام رو باز کردم.
ساعت ۳:۲۹ بود.
یک دقیقه بعد…
تق.
تق.
تق.
دیگه نمیخوابم
فقط به سقف نگاه میکنم و منتظر میمونم
توی این خونه…ساعت سه و نیم همه چیز تغییر میکنه….
یخچال خاموش میشه،
صدای لوله ها قطع میشه
حتی باد هم دیگه به پنجره نمیخوره.
انگار خونه برای چند دقیقه نفس نمیکشه.. من هم نفس نمیکشم
از بچگی بهم گفتن اگر نصف شب بیدار شدی،توی آینه نگاه نکن
هیچ وقت نگفتن چرا.
تا وقتی مجبور نشدیم لازم نیست بعضی چیزارو بدونیم…
بلند شدم، چراغ رو روشن نکردم، راهرو تاریک بود.
آینه همون جا بود.. قدیمی و بلند.. با لکه هایی که هیچ وقت پاک نمیشدن
من ازش متنفر نبودم..از چیزی که هر از گاهی داخلش میدیدم متنفر بودم.
اولین بار وقتی هشت سالم بود دیدمش.
خودم جلوی آینه ایستاده بودم اما انعکاسم دستم رو گرفته بود.
در حالی که دست من کنار بدنم بود…
برای مادرم تعریف کردم،
گفت
( + خواب دیدی. )
سالها بعد فهمیدم مادرم آن شب تا صبح جلوی در اتاقم نشسته بود….
امشب جلوی آینه ایستادم
نگاه کردم...خودم بودم.
همون صورت…همون چشم ها...همون موها
همه چیز درست بود.….
تقریباً ،.!
فقط من لبخند نمیزدم ولی اون میزد..
خیلی کم. در حدی که اگر حواست نبود، نمیدیدیش
دستم رو بالا بردم...اون هم بالا برد
این بار همزمان.
صبر کردم…هیچ اتفاقی نیفتاد
یک قدم عقب رفتم..
اون جلو اومد.
همون جا فهمیدم..دیگه انعکاسم نیست.
چند ثانیه فقط نگاهش کردم
بعد خیلی آروم گفتم /
( - تو چی میخوای؟ )
لب هاش تکون خورد اما صدایی نیومد.
دوباره گفتم /
( - منو میبینی؟ )
این بار جواب داد.. نه با صدا.… با لبهاش ،
آروم گفت \
( + من همیشه میدیدمت. )
دستم یخ کرد
چون این جمله رو قبلاً شنیده بودم
خیلی سال پیش…از خودم.
برگشتم سمت اتاق..پشت سرم صدای ناخن روی شیشه اومد
آروم.
سه بار.
تق.
تق.
تق.
نایستادم
اگر برمیگشتم..، میدیدمش و من هنوز نمیخواستم ببینمش.
در اتاق رو بستم
قفل کردم... بعد یادم افتاد…
اتاق من از اول در نداشت..همیشه نداشته
من فقط فکر میکردم داره..
صدای قطار دوباره شروع شد.
این بار خیلی نزدیک تر….
تق تق.
تق تق.
تق تق.
رفتم کنار پنجره ولی پرده رو کنار نزدم
لازم نبود.
نور چراغی از زیر در وارد اتاق شد
درِ راهرو…در حالی که من میدونستم هیچ دری اونجا نیست
صدای قدم اومد، خیلی آروم.
یکی.… بعد یکی دیگه….
ایستاد.
سمت دیگهی در.
و بعد صدای خودم رو شنیدم..
« در رو باز کن »
هیچ جوابی ندادم… دوباره گفت..
« میدونی تنها راه خروجه »
چشمام رو بستم
نه.
این بار صدا از پشت در نبود...از داخل اتاق میاومد
از جایی نزدیک تر..خیلی نزدیک تر.
چشمام رو باز کردم..
آینهی کوچکی که روی میز بود، رو به رویم قرار داشت.
من هیچ وقت آینه ای روی میزم نداشتم
اما تصویرم داخلش بود.. نشسته بود و من ایستاده بودم.
لبخند نمیزد…فقط با انگشتش روی شیشه چیزی مینوشت
چهار حرف.. آروم جلو رفتم.
نوشته بود..
« بیا بیرون. »
پشت سرم صدای قطار بلند شد
دیگه تقتق نبود،
صدای ترمز بود
صدای نزدیک شدن چیزی که نمیتونستم ببینمش
دستم رو روی شیشه گذاشتم
اون طرف دستم را گرفت
سرد بود.. نه مثل شیشه….
مثل دست کسی که مدت خیلی زیادی مرده.
دستم هنوز روی شیشه بود..
آن طرف، چیزی دستم را گرفته بود
محکم نگرفت.. انگار مطمئن بود که فرار نمیکنم
صدای قطار دوباره آمد.. این بار از پشت سرم….
تق.
تق.
تق.
نفس کشیدم.. انعکاسم هم نفس کشید
اما این بار…
من هنوز نفس نکشیده بودم.