فکر می‌کنم همه‌مان یک انبار داریم؛ جایی که هیچ‌کس به آن دسترسی ندارد، جز خودمان.
یک گوشه‌ی تاریک از ذهن، پر از کارتن‌هایی که هرکدام اسمی دارند:
«حرفی که نزدم.»
«آدمی که از دست دادم.»
«رویایی که یک روز نصفه‌کاره رهایش کردم.»
ما همیشه چیزی برای فرستادن به آنجا داریم.
کافی‌ست فکری برایمان سنگین شود، کافی‌ست احساسی را نتوانیم همان موقع هضم کنیم، کافی‌ست چیزی بیش از حد دردناک یا پیچیده باشد.
می‌گذاریمش توی یک کارتن، درش را می‌بندیم و به خودمان قول می‌دهیم:
«بعدا بهش می‌رسم.»
اما «بعدا» عجیب است.
یا هیچ‌وقت نمی‌آید، یا آن‌قدر دیر می‌آید که وقتی بالاخره در انبار را باز می‌کنی، دیگر نمی‌دانی از کدام کارتن شروع کنی.
گردوغبار روی بعضی‌هایشان آن‌قدر زیاد شده که انگار خودشان هم از فراموش شدنشان خسته‌اند.
حق دارند.
هرکدامشان یک روز برای ما مهم بوده‌اند.
ما چیزهای بی‌ارزش را انبار نمی‌کنیم.
چیزهایی را نگه می‌داریم که دلمان نمی‌آید دور بیندازیم، اما همزمان جرئت روبه‌رو شدن با آنها را هم نداریم.
و همین تناقض، آرام‌آرام جا می‌گیرد وسط زندگی‌مان.
تا یک روز به خودمان می‌آییم و می‌بینیم آن‌قدر کارتن روی هم چیده‌ایم که دیگر بین انبار و خانه فرقی نمانده.
شاید اینکه گاهی دلمان می‌خواهد کسی بیاید و انبار را برایمان مرتب کند، فقط یک شوخی نباشد.
دلمان می‌خواهد یکی بیاید و بگوید:
«این را نگه دار.»
«این یکی را دور بینداز.»
«این را دیگر لازم نیست با خودت ببری.»
اما حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند به جای ما تصمیم بگیرد.
فقط خودمان می‌دانیم کدام کارتن هنوز چیزی برایمان دارد و کدام‌یکی، مدت‌هاست فقط جا اشغال کرده.
خالی کردن انبار ذهن هم کار یک روز و دو روز نیست.
شاید اصلا لازم نباشد یک‌باره همه‌چیز را بیرون بریزیم.
شاید کافی باشد هر بار فقط یک کارتن را باز کنیم.
یکی، نه همه را با هم.
چون آدم گاهی زیر حجم خاطرات خودش هم می‌تواند زمین‌گیر شود.
باید یاد بگیریم بعضی چیزها را نگه داریم، بدون اینکه مجبور باشیم هر روز با خودمان حملشان کنیم.
و بعضی چیزها را هم، بالاخره، رها کنیم.
شاید نور زرد و مریض آن لامپ، آن‌قدرها هم بد نباشد.
لااقل روشن است.
لااقل می‌شود دید چه چیزهایی آنجا مانده.
تاریکی راحت‌تر است.
اما هیچ‌چیزی را حل نمی‌کند.
شاید اولین قدم برای مرتب کردن انبار، همین باشد:
چراغ را روشن کنیم و برای اولین بار، ببینیم چه چیزهایی را سال‌هاست آنجا گذاشته‌ایم.
