چند تارِ مو از ریشهام سفید شده. حین اصلاح صورتم متوجه این موضوع میشم. درست سمت راست چونهم. برای سفید شدن موهام نه تنها زود نیست، بلکه خیلی هم دیر شروع شده ولی خب... حس خوشایندی نداره. یکم زوم میکنم تو آینه تا بشمارمشون. فعلا فقط سه تاس. اما زود متوجه چیزای دیگهای هم میشم. روی شقیقههام لک و پیس افتاده. یه سری برآمدگی هم روی بینیم هست که نه خال حساب میشه نه جوش. مث تاول میمونه اما دائمیه. یکم میام عقبتر تا فرم کلی صورتم رو هم ببینم. آخه خیلی وقته خودم رو برانداز نکردم. خودبزرگپنداریِ من هیچ وقت شامل چهرهم نشده. از جذاب نبودنش مطمئنم. استخونای گونهم بیشتر از قبل برجسته شده. به خاطر سیگارِ. پوستم مث توپیه که بادش خالی شده. همهی اینا باعث شده گوشهام بزرگتر از قبل دیده بشه. چقد زشت شدم پسر! ناخودآگاه یاد اون متن میافتم :
عمه همیشه میگفت :
اگه زیاد توی آینه نگاه کنی، یه میمون میبینی!تهوع / ژان پل سارتر

حالا دیگه کنجکاو شدم. سریع رکابیم رو در میارم و عقبتر میرم. پشت ترقوههام اینقد گود افتاده که میشه توش ماهی پرورش داد. قفسهی سینم مثل میلههای زندان تو چشم میزنه. پاهام از همه بدتره. باریک و بلند، پر از زخم و بخیه. استخونای لگنم شبیه یه پرانتز از کنارههام زده بیرون. اما اون هیولای وسط پرانتز همچنان زندهس!
یاًس تمام وجودم رو فرا میگیره. وقتی با یک حقیقت روبرو میشی، یه سری حقایقِ دیگه زنجیروار برات روشن میشن. چیزایی که تا امروز براشون دلایل دیگهای بافته بودی. مث نگاهی که اون دختر موقرمز شبِ قرارِ اول تو رستوران بهم انداخت. اونجا فک میکردم از قدم تعجب کرده. حالا میدونم از قیافهم شوکه شده و شاید تو دلش گفته این دیگه کیه! دروغ نگم، همون لحظه هم چنین احتمالی دادم ولی خب . . . آدم همیشه در حال دستکاری واقعیت به نفع خودشه. به قول فروید انسان این قد منفعت طلبه که اگه نفعش تو رنج کشیدن باشه اون درد رو ادامه میده!
همین جور که از جلوی آینه به عقب گام برمیدارم توی خاطراتم هم عقب میکشم. جایی که اون دختر چش آبی رو بعد دو سال رابطهی مجازی تو پارک رشت دیدم. چقد نگاه اولِ اون شبیه موقرمز بود. خیلی راحت گفت فقط برای خدافظی اومده. میدونی، میشه آینه رو شکست ولی حقیقت فولاد سرده. یه دست بین موهای کم پشتم میکشم و بازم میرم عقبتر.
بابابزرگ اون اواخر عمرش توهمهای شیرینی میزد. یه شب طبق معمول رو تختش نشسته بود و زانوش رو بین دو دستش قفل کرده بود و انگشتای شستش رو دور هم میچرخوند. ما هم سر سفره شام بودیم که یهو بلند گفت: "هایده امروز منو تو خیابون دید و گفت بیا یه دهن برات بخونم". کلا شاسیِ هایده رو دوس داشت. هر وقت سیدیهای تصویریش رو میگذاشتیم با ولع خاصی نگاه میکرد، اما حالا اونو از قاب تلویزیون آورده بود تو قاب خیالش. باهاش حرف زده بود و اونم براش خونده بود! طبیعتا همه زدن زیر خنده، ولی من تو دلم بهش گفتم کصمشنگ و کلی حرص خوردم. ازینکه یه نفر تا خرخره تو خیالاتش غرق شده و ازون بدتر خودش رو اینقد دست بالا گرفته که آوازهخون ایران بهش پیشنهاد داده، چندشم میشد.
حالا، من، به عنوان وارث یه کص مشنگ که البته مریضیش توهم در گذشتهس و به حادی (توهم در حال) نرسیده فقط میتونم بگم:
"من هم یه روز برا خودم کسی بودم"
یادته که!