وجودمان زیبا توصیف میشود
اما حقوقمان زشت و ناعادلانه حذف میشود
زیباییم ، البته تا وقتی که مفید و کار ساز باشیم
و زندگی کنیم به عنوان خدمتکار ،نه به عنوان یک انسان
من دخترم
و این نباید بهانه ای باشد
برای دزدیدن آرزو هایم از من
حالا میفهمم ؛
ما را نه برای پرواز بلکه
زینتی برای قفس آفریدند ...
آری ما را آفریده اند تا در قفسی باشیم برای نگاه های تشنه دیگران
نه آسمانی برای پرواز خودمان
گناهت چیست؟
دختر بودن
ما را گفتن مروارید و گل
اما فراموش کردند بگویند
انسان...
