هنوز سایه‌ای از ایستادگی در وجودم باقی است؛
هرچند شکسته،اما تظاهر به قامت استوار،روحم را امیدوارتر نگه می‌دارد.
زندگی در سالی که هر لغزش،تاوان‌یست سنگین‌تر از گناه،سخت بی‌امان پیش می‌رود؛تحملش دشوار است اما باید قوی بمانم،چرا که هیچ پناهی جز خود ندارم.
و باز با دل زخم و نگاهی کم نور...
قدم بر جاده تاریک، طاقت فرسا و طولانی می‌گذارم؛
که انتهایش بسی زیبا و روشن است؛من ایمان دارم روزی...
به جای خواهم رسید که دردهایم شاهد پیروزی ام باشند...
