میکشم قلم را بربرگ بیاد خاطراتم، به دنبال راه نجاتم. نجات چَشم هایی ک هنوز گیچ است میان هیاهوی زندگی، قسم به مشت های بسته، به دل های شکسته قسم به این قافیه های خسته، ک روزگار با من هیچ پیمانی نبسته
صامد ( محمد صالح خوب)