
《پرواز》
شقایق به سار بالشکسته گفت:
در این زمانه بال به چه درد میخورد؟
وقتی آسمان را
دزدیدهاند از پرنده،
و پرواز فقط یک خاطرهست
که در دل بالهای شکستهات میمیرد.
سار آرام نفسهای آخرش را میزند،
با همه دردهای بیپایان،
به آسمان خیره میشود،
و با صدایی که درد دارد
میگوید:
این آسمان، این لاجورد بیانتها،
یک قفس است،
اما من،
عاشق همین قفسم،
چون چشم بسته در آن،
تنها هنوز نفس میکشم.
#شاهرخ_خيرخواه