《نخستین بوسه》
درختان به گریه میافتند
باران، چکیدهی جانم را مینوشد،
و من،
در آغوش تو میلرزم،
چون پسری که تازه از رؤیای نخستین بوسه بیدار شده است.
ابر، حیرانِ چرخیدن ماست،
باغ، تبدارِ بیخوابی شب،
و عشق—
چون دودی سپید از دهان خاک
بالا میرود،
تا بر چهرهی جهان
ببوسد لبِ بارانخوردهی تو را.
#شاهرخ_خیرخواه

#شاهرخ_خیرخواه