
چه کسی
در انتهای این کوچهی خفه
دهانش را
به پنجرهی بستهی جهان میچسباند
و آنقدر فریاد میزند
که خون
از حنجرهاش بالا میآید؟
چه کسیست
که پیش از رسیدنِ ساعتِ مرگ
در خاکِ خودش فرو رفته
و حالا
با دستهای سیاهِ ریشه
دنبالِ روشنایی میگردد؟
منم.
من
از تهماندهی یک زمستانِ طولانی
از استخوانِ سردِ اندوه
از آن اتاق
که هیچ پنجرهای به صبح نداشت
دوباره بلند میشوم.
نه،
به من نگویید رازآلود.
من فقط
در تاریکیِ خودم ماندهام
مثل دانهای
که به وعدهی خاموشِ باران
وفادار است.
و میدانم
روزی
در جایی از این زمینِ خسته
یک شاخهی سبز
نام مرا خواهد گفت؛
در سپیدهای
که دیگر
کسی صاحبِ آن نیست.
#شاهرخ_خیرخواه
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۱۸