《تنهایی》
در دشتِ ساکتِ اندیشه
گامی زدم،
نسیمی از پرسش گذشت.
درختی دیدم
که هر برگش آینهی شناخت بود،
و خاک زیر پایش
به گرمای حضور خدا میسوخت.
آدمیان را دیدم
که میان صداها گم بودند،
و یکی،
در تنهایی خویش،
با خدا دست میداد.
آنجا فهمیدم
معاشرت اگر دانا کند،
تنهایی،
انسان را پاک میسازد.
#شاهرخ_خیرخواه

#شاهرخ_خيرخواه