
#آنسوی_ترس
و ما
که از صدای خودمان
کمی میترسیدیم،
غروب را دوست داشتیم؛
آنوقت که آسمان
آهسته
پیراهن سرخش را
روی رودخانه میانداخت.
خانهها
پشت درختها
خاموش بودند،
و جاده
کنار آب
مثل دستی تنها
تا دوردست میرفت.
ما دستهای هم را میگرفتیم
و چیزی در ما
گره میخورد؛
چیزی شبیه اندوه،
چیزی شبیه پرندهای
که راهِ پنجره را
فراموش کرده باشد.
حرفی نمیزدیم،
اما قلبهامان
از پشت سکوت
به دیوار جهان
میکوبیدند.
بعد،
یک روز
فهمیدیم
زندگی
همیشه آنسویِ ترس نیست؛
گاهی همینجاست،
کنار رود،
میان علفها،
در روشنایی کمرنگ عصر.
دیگر
نه جاده را انکار کردیم،
نه غم را.
یاد گرفتیم
تنها باشیم،
مثل درختی
که در باد میایستد
و با همهی برگهایش
زندگی را
صدا میزند.
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۷/۹