
#گلهای_زهرآلود
نه پدری
که صدای قدمهایش
مرا به خانه برگرداند،
نه مادری
که دستهایش
بوی نان و خواب بدهد.
نه خدایی
که نامم را
در تاریکی صدا بزند،
نه سرزمینی
که خاکش
مرا به خود بپذیرد.
نه گهوارهای،
نه کفنی؛
حتی بوسهای
که پیش از مرگ
بر پیشانیام بنشیند.
امروز
۴۷ سال است
و من هنوز
زندگی نکرده ام.
سال ها رنج را
مثل سکههایی سیاه
در مشت گرفتهام
و به خیابان آمدهام
تا همه را بفروشم.
اما اگر هیچکس
خریدار این همه درد نباشد،
دیوی از راه خواهد رسید؛
دیوی با دهانی گرسنه
و چشمانی
که به قلب آدمها عادت دارد.
آنوقت
با همین قلب پاک،
با همین حرفهی کلمهها،
دست به سرقت خواهم زد؛
قاتل خواهم شد؛
قاتلِ سکوت،
قاتلِ این شبِ بیپایان.
مرا خواهند گرفت،
به زندان خواهند انداخت،
طنابی دور گردنم
گره خواهد خورد
و من،
در آخرین لحظه،
به خاک فکر خواهم کرد؛
به آغوش امنی
که شاید
پس از این همه بیپناهی
مرا بیسؤال بپذیرد.
آنجا
زیر خاک،
از قلب پاکم
گلهایی خواهد رویید؛
گلهایی زهرآلود،
با ساقههایی بلند
و عطری شبیه عشق.
و هیچکس نخواهد فهمید
که این گلها
تمام چیزی بودند
که از من
باقی مانده بود.
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۳۱