
#پشت_ویترین
پشتِ این بامها
درختی بود
که هر صبح
با دهانِ بسته
خونِ آسمان را مینوشید.
ارغوانها
آرامآرام
از شاخه افتادند؛
مثل پرندههایی
که راهِ خانه را
فراموش کرده باشند.
خاک
بوی آهن میداد
و ریشهها
در خوابِ سنگ
دستهای خالیشان را
به سوی آب دراز میکردند.
در معدن
فلزی روشن
از تاریکی بالا آمد؛
رفت
از دستی به دستی،
از شهری به شهری،
تا پشتِ شیشههای روشن
به خوابِ طلا رفت.
آنسوی شیشهها
میزها پر بود،
جامها میدرخشیدند،
و لباسها
بوی زمستانِ بیباران میدادند.
اما نان
در کوچهها
سبکتر از سایه بود.
کودکی
کنار دیوار نشست
و به دهانِ بستهی مادرش نگاه کرد.
پشتِ این بامها
مردمان
آهسته خاموش شدند؛
و کسی
برای خاموشیِ چراغها
صورتجلسه نوشت.
دلالان
ثروتمند شدند.
و شب
تمامِ ستارههایش را
پشتِ ویترینها
به فروش گذاشت.
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۷/۵
(تقدیم به همه مردمانی که زیر چکمه حکام اهریمن جان سپردن)