
#نقاشی_کودک_جهان
کودک،
مداد آبیات را بردار
و برای پرنده
پنجرهای بکش
که میله نداشته باشد.
پرنده را آنقدر دور نکش
که آسمان
از بالهایش بزرگتر شود؛
آسمان
گاهی فقط
به اندازهی دستیست
که آرام
پشت شانهای مینشیند.
برای کوه
برف بکش،
نه برای زیبایی؛
برای آنکه سنگ
در تمام زمستان
تنها نماند.
برای رود
ماهی کوچکی بکش
که از تاریکی نترسد
و ماه
مثل چراغی خاموشنشدنی
بر آبهایش بلرزد.
کودک،
برای آدمها
دوست بکش؛
کسی که وقتی جهان
از سمت گلولهها میوزد،
دستهایش را
مثل سقفی کوتاه
روی سر دیگری بگیرد.
تفنگ را پاک کن.
سنگ را از کنار پنجره بردار.
هیچکس
با صدای شکستن استخوانها
بزرگ نمیشود.
اگر درختی
از جنگل افتاد،
آن را به میز
و صندلی
و قفس تبدیل نکن؛
بگذار هنوز
در رگهای بریدهاش
راهی به سوی پرندگان
باقی بماند.
کاغذ،
جای امنی برای مردن نیست؛
روی کاغذ
باید چیزی کاشته شود
که فردا
از میان خاکسترها
نام خودش را صدا بزند.
کودک،
در گوشهی نقاشیات
یک گل بکار؛
گلولهها را
از دست سربازها بگیر
و به آنها بگو:
جهان
آنقدر کوچک نیست
که برای زنده ماندن
مجبور باشیم
کسی را بکشیم.
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۱۰