
#نامه_یک_کارگر
عزیز من،
امشب
دستهایم
بوی آهنِ زنگزده میدهند
و زیر ناخنهایم
ساعتهای اضافهکاری
سیاه ماندهاند.
میخواستم برایت نامهای بنویسم؛
نه از آن نامهها
که در آن
مردی با پیراهن سفید
برای زنی
از ماه و اقاقیا میگوید.
میخواستم بنویسم
در این اتاقِ اجارهای
که دیوارهایش
هر شب
کمی بیشتر به ما نزدیک میشوند،
چقدر جای تو خالیست.
میخواستم از لبهایت بگویم
که در خاطرهام
سرختر از چراغِ کوچکِ پشت پنجرهاند،
از موهایت
که شب را
روی شانههایت نگه میدارند،
از راه رفتنت
که انگار
کسی آرام
روی غمِ من دست میکشد.
اما صبح
پیش از آنکه کلمهای بنویسم
زنگِ کارخانه خورد
و من
با نانِ خشکِ دیروز
و کارتِ ورودم
از خانه بیرون زدم.
عزیز من،
میدانی؟
آدم گاهی آنقدر خسته است
که حتی دلش
در جیب لباس کارش
مچاله میشود.
میخواستم نامهام را
به باد بسپارم،
تا از روی شهر،
از میان دودِ اتوبوسها
و پشتبامهای کوتاه
خودش را به تو برساند.
میخواستم همهچیز آن را بخواند:
علفی که از شکاف آسفالت بیرون زده،
کلاغی که روی سیم برق نشسته،
سگی که شبها
کنار درِ کارخانه میخوابد،
و ماهیهایی که
در آبِ تیرهٔ بازار
چشمهای بازشان را
به سقف دوختهاند.
تا اگر باد
میان این همه دیوار گم شد،
جهان
اندوهِ مرا
دهان به دهان
به تو برساند.
اما عزیز من،
این نامه
هر شب
پیش از تمام شدن
پاره میشود.
فقر
حشرهٔ کوچکی نیست؛
فقر
دهانیست
که از گوشهٔ سفره بالا میآید
و نان را،
آینده را،
حتی بوسهای را
که برای تو کنار گذاشتهام
میخورد.
و من
هنوز دوستت دارم؛
با تمام دستهایی که کار کردهاند،
با تمام شبهایی که اجاره
روی سینهام نشسته است،
با تمام فرداهایی
که هنوز
قراردادشان تمدید نشده.
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۶
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۶