در آسمانی که درهایش رو به سکوت باز بود،
کلاغی خواب سپیده دیده بود،
پَر میزد میان ابرهای خیال
و آوازش بوی رهایی داشت.
به راهی از مه گرفتم،
در کوچههای خیسِ ناپیدا،
مستان خواب زمین بودند،
و خانهها
همه به لبخندِ باد آغشته.
#شاهرخ_خیرخواه