من به خدایی فکر می‌کنم
که نامش
در حاشیه‌ی هیچ کتابی
با مرکبِ قوم‌ها نوشته نشده است؛
خدایی
که وقتی آدمی
با دست‌های لرزان
از تاریکیِ خودش بیرون می‌آید،
پیش از آن‌که بپرسد:
«چه کرده‌ای؟»
آرام می‌پرسد:
«چه بر سرت آمده است؟»
خدای من
پشتِ درهای بسته نمی‌ایستد
تا صدای افتادنِ ما را بشنود؛
او خودش
از پله‌های فراموش‌شده
پایین می‌آید،
کنار تنِ زخمیِ انسان می‌نشیند
و برای گرسنگیِ روحش
نامی تازه پیدا می‌کند.
اما خدای شما ـ
آن‌گونه که بر منبرها
با صدای بلند معرفی‌اش می‌کنند ـ
رحیم است؛
و من نمی‌فهمم
چرا رحمت
از پوستِ نازکِ یک میوه آغاز شد
و به زخمِ هزاران ساله‌ی بشر رسید.
یک سیب بود؛
نه شمشیری،
نه آتشی،
نه گناهی که بتوان
آن را بر پیشانیِ زنی
تا ابد کوبید.
با این همه
بهشت
درهایش را بست،
زمین
نامِ تبعید گرفت،
حوا
لباسِ گناه پوشید
و آدم
با شانه‌هایی خمیده
به سوی مرگی رفت
که از همان روز
در چشم‌هایش کاشته بودند.
من به خدایی باور دارم
که اگر روزی
آن دو را در راهی دور ببیند،
به جای آن‌که
دندان‌هایش را به پرسش تیز کند،
کنارشان راه برود؛
به سیب نگاه کند،
به دست‌های لرزانِ حوا،
به سکوتِ آدم،
و بگوید:
می‌دانم؛
هیچ‌کس
از بهشتی که درهایش بسته است
سیر بیرون نمی‌آید.
می‌دانم؛
گاهی انسان
برای آن‌که انسان بماند
باید چیزی بچیند،
این‌که کسی
پیش از داوری
کنار گرسنگیِ تو بنشیند
و نپرسد:
«چرا؟»
فقط بگوید:
«بخور…
تو سال‌هاست
از بهشت رانده شده‌ای.»
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۱۰
