
#خشم_پابرهنگان
در کوچه
نان
از دستهای کوچکِ کودک
به آسمانِ بسته پناه برده است.
و آنسوی پنجرهها
کسانی
با دهانهای پُر
به رقصِ چراغها نگاه میکنند.
من نامِ شما را
بر دیوارِ ترکخوردهٔ این شهر
با ناخن نوشتهام؛
نامِ کسانی که
شب را
از روی شانههای گرسنه گذراندهاند
و صبح
با کفشهای براق
از کنارِ حقیقت گذشتهاند.
صدای من
دیگر یک صدا نیست؛
گلوی هزار پابرهنه است
که در آن
آتشی قد میکشد.
مبادا خیال کنید
خاک
همه چیز را فراموش میکند؛
خاک
حافظهٔ استخوانهاست،
و روزی
از زیرِ همین سکوتِ سنگین
خشم
مثل علفِ وحشی
تمامِ خیابان را خواهد گرفت.
من شما را نمیبخشم؛
نه من،
نه آن مادر
که شامِ فرزندانش را
با آب و سکوت
قسمت کرد.
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۲