ما بین انگشتانم، سبز رنگی نحیف میروید.
رو به زردی از آبی آشفته؛
قد میکشد هرچه هرس میکنم؛
نمیایستد.
میدود.
کاش همپایش بروم.
اما…
این علفزارِ بیثمر
در پستویِ ناخنِ کبودم،
آمیخته با بویِ گسِ خاک
و جراحتِ نمناکِ برگ
بر زبریِ انگشتانم…
شکوفهی گیلاس را چه به دوام؟
بذر چرا باید کاشت با این دستهای سرد؟
ستاره چرا باید چید؟
من روی ناخنهای کبودم
ماهیهایی سرخ دارم؛
همین مرا از شکفتن بس نیست؟!

-نگین، پنجم مرداد ۱۴۰۵، رشت
نیست؟