من همیشه دختری بودم که خانواده می خواستن.
جنینِ چند ماهه ای که از سه ماهگی مهتاب صداش میزدن.
نوزادِ یک روزه ای که پدرش در گوشش اذان خوند و دینش رو براش انتخاب کرد.
دختر بچه یِ چپ دستی که باباش ترجیح داد راست دستش کنه.
دخترِ دبستانی ای که مادرش بهش اجازه نداد بره کلاس بدمینتون و فرستادش والیبال چون آینده ی بهتری داشت.
دخترِ دبستانیِ کمی بزرگتر که لباسایِ عیدش رو با سلیقه ی مادرش سِت میکرد.
دخترِ دبستانیِ کمی بزرگتر از قبل که مادرش ترجیح داد به جای ادامه ی کلاس رنگ و روغنش طراحی بره چون خودش طراحیِ سیاه قلم رو بیشتر دوست داشت.
دخترِ نوجوانِ نابالغی که مادرش ترجیح داد تجربی بخونه.
دخترِ نوجوانِ بالغی که مادرش بهش اجازه ی تغییر رشته نداد و باز هم ترجیح داد تجربی بخونه.
دختری در آستانه ی جوانی که کسی رو دوست داشت و دوست داشته نشد.
دخترِ جوونِ چند ماهِ بعد که بهش اجازه ندادن رشته ای که خودش انتخاب کرده رو بخونه.
دخترِ جوونِ چند ماهِ دیگه که مادر و پدرش رشتش رو انتخاب میکنن.
دخترِ جوونِ تازه فارغ التحصیلِ چند سالِ بعد که مادر و پدرش به نتیجه میرسن وقتِ شوهر دادنشه.
دخترِ تازه عروسِ فردایِ چند سالِ بعد که مادرش نگرانِ بالا رفتنِ سن و مادر نشدنشه.
مادرِ پس فردایِ فردایِ چند سالِ بعد ..
با چند دونه برفِ حسرتایی که روی تارِ موهاش نشستن.
و نوزادی در آغوشش که از سه ماهگی در شکمِ مادرش به نامی خونده شده ...

من همیشه دختری بودم که خانواده میخواستن!
پ ن ۱:موقعِ نوشتنش داشتم به آهنگ she and her darkness گوش میدادم.
چه قشنگه...
پ ن ۲:یه اعتراف کوچولو!
به apocalypse هم گوش میدادم..
ترجمه هاشون رو خوندید؟
فوق العادن..