
به 18 دی که نزدیک میشویم، بند بند وجودم به لرزه میافتد. مثل آدمی که از روز مرگاش با خبر شده، 18 دی را روز آخر دنیا میدانم.
نزدیکیهای این روز غمانگیز، دستانم به لرزه میافتد، دهانم خشک میشود، زانوهایم میلرزد و زبانم از گفتن باز میایستد. چه روز نحسی بود؛ روزی که عزیزترینهایمان را در آسمان دفن کردیم.
وقتی یاد آن روز لعنتی میافتم، غمی بزرگ روی شانههایم احساس میکنم. غمی که شانههای نحیفم قادر به تحمل وزن سنگین آن نیست. در میان مسافران آن پرواز لعنتی، ما هم امیر عزیزی داشتیم. امیر پسر محمد-برادر خانم من- بود. من و محمد، بیش از پنجاه سال است که دوست و برادریم و خدا میداند امیر را مثل پسران خودم دوست داشتم.
از آن روز بدشگون چهار سال میگذرد اما زخمهای جانباختگان آن پرواز هنوز تازه است. هنوز داستان زندگی انسانهای بیگناهی که پرواز شماره 752، پرواز آخرشان بود، مو به تن آدم سیخ میکند. داستان پسری که تازه عاشق شده بود، مادری که تازه خبر بارداریاش را داده بود، پسری که قصد داشت پدرش را برای مداوا به کانادا ببرد و مادر بزرگی که بعد از پرواز ناکام نوهاش، قدرت تکلمش را از دست داد.
امیر هم مثل همه مسافران آن پرواز، پاره تن کسانی بود. کسانی که بعد از بلند شدن هواپیما برای به زمین نشستناش لحظه شماری میکردند.
همه ما که داغداران آن حادثه هولناکیم، در زندگی کم غم ندیدهام اما نمیدانم غم امیرهای آن پرواز چرا اینقدر جانکاه است.
محمد از آن روز دیگر محمد همیشه نیست و آزاده، لبخندش را نزدیکیهای فرودگاه جا گذاشته است. محمد بیوقفه اشک میریزد و آزاده بیوقفه مویه میکند و ما در سکوت گریه میکنیم. امیر دلبند ما بود اما میدانم صدها خانواده دیگر هم عزادار عزیزانشان هستند.
یاد آن روز را گرامی میداریم و برای انسانهای بیگناهی که در آسمان مدفون شدند درود میفرستیم.
☑️ محسن جلال پور
با کمک از ویکی پدیا