این محراب شاهد بوده است. شاهد اشک های ریخته شده ، لبخند ها، دلشکستگی ها.

چقدر این نقوش این کلمات درون خود نجوا، زمزمه ها، اشک ها و حرف های نشنیده دارد.
این دیوار شاهد بوده است شاهد اشک شکسته دلی، شاهد اشک مردی استوار، شاهد زمزمه های مادری ، شاهد حاجت های رد شده ، حرف های نگفته، حرف های نشنیده!!!
شاهد تنهایی زنی استوار که زیباش خیره کننده است و فقط این محراب می فهمد که زیبایی او، از سکوت و تنهایی بیکران اوست !
تنهایی و تنها دلی
چقدرررر حرف آدمم هایی را شنیده است که، کسی یارای شنیدن سخنانشان را نداشته و کسی درک، حرفشان را ندارد.
و او مجبور است حرفش رو به کوه ، به صحرا وخورشید بگوید
و این بار قرعه. به نام این محراب خورده است.
به یقین این محراب اگر سینه بگشاید و دهان باز کند
درخششی خیره کننده جهان را فرا می گیرد
و آفرینشی، دوباره در کهکشان رخ می دهد
به یقین، اگر سینه اش را بگشاید از هزار راز و نیاز چنان نوری ساطع میشود که چشم ها کور می شوند و بار دیگر بینایی و حق
اما این بار جور دیگر میبینید
و گمان می کنند به بهشت آمده اند

انگاه، معمار و نقاش مسجد، به یاد رخسار خیس شده از اشک دختران آرزومند، درددل و دعاهای مادرانه، شکوه و گلایه و اشک پنهان مردان راست قامت، این نقوش را حک کرده است.
این محراب شاهد نفس های بوده ،نفس های پاک
و چقدر خوب است این بهشت های کوچک زمینی
چقدرررر!!!. خوب هست که هر بی پناهی به بهشتش پناه ببیر و و و سینه پر از حرفش را بگشاید.