گفتگو با دیوار خانه

من هیچ دوستی نداشتم. هیچوقت نداشتم. یعنی دوست هایی که بوی دوست میدن نداشتم. بعضی ها با سگ ها دوست بودن ، بعضی ها با گربه ها ، یکی از همسایه هامون هم خرگوش داشت. دوست مامانم هم که توی کوچه ی ما بودن ، یک جفت عروس هلندی خیلی خوشگل داشت. یکی دیگه از همسایه هامون که یک خانم بازنشسته بود ، چندین گلدون رنگارنگ داشت. بوی دوستای آدمای مختلف فرق می‌کنه ، بوی دوستای خانم بازنشسته ی همسایه مون ، بوی گل های نرگس و نسترن و بهارنارنجه. بوی دوست یکی از همسایه هامون بوی خرگوشه. بوی دوستای خیلی از همسن و سال های من ، بوی دخترا و پسراست یا بهتر بگم ، بوی ادکلن و عطر های مختلف که پسرا و دخترا استفاده میکنند. بوی دوستای من همیشه مشخصه ، بوی چوب. ولی دوست من درخت نیست. اصلا گیاه نیست. دوست من بوی چوبیه که بریده شده ، تکه تکه شده ، رنگ شده ، خیس شده ، خشک شده ، دوباره بریده شده و در نهایت از یک کارگاه یا اتاقک سر در آورده. اونجا هم با تیرگی هر چه تمام تر ، روی تن زخم خورده و نرمش که تنها اثر زنده بودنش ، رایحه ی چوب هست ، کلی کنده کاری می‌کنند. حکاکی های سیاه رنگ.

بعد از این همه تغییرات و سختی ای که چوب پشت سر می‌ذاره ، آخرین اثر زندگی رو در خودش به جا می‌ذاره تا یک روز ، یک شب در یک مکانی که از قبل مشخص نشده ، دوباره هوای تازه را استشمام کنه و عطر خودش را در فضا متساعد کنه. حسی رو که چوب از متساعد شدن رایحه اش داره ،منو به یاد دیالوگ فیلم ماندگار پاپیون میندازه : « آهای حرومزاده ها ، من هنوز زنده ام ». زیستن به تنهایی اهمیت نداره چون دیگه چیزی از چوب بودن چوب باقی نمونده. چیزی که اهمیت داره ، بودنه . وجود داشتن به هر شکلی. با هر ظاهری. مهم بودنه ، با بودن میشه اثر گذاشت. ظاهر قابل اصلاح و تغییره ، با جراحت ، عمل جراحی، گذر زمان ، تغییرات فیزیولوژی و خیلی چیزای دیگه. چیزی که باعث معنی دادن به اثر گذاری هست ، واژه ی «ذات» است. ذات به معنای اصالت و ریشه و بن و بن مایه ی هر چیزی و هر کسی. ولی بین حواس پنجگانه، فقط رایحه ، عطر و بو هست که می‌تونه به بیشترین شکل ممکن ، ذات رو پدیدار کنه. بوی هر چیزی می‌تونه بخش هایی عمیق از ذات موجودات رو متساعد کنه. بوی حیوانات وحشی ، بوی تند و عطر خون و شکاره که از ذات شکارچی اون ها نشأت میگیره. بوی گل هم عطری ملایم و خنکه که از ذات لطیفش سرچشمه گرفته. اما بوی آدما... . من هیچ دوست آدمیزادی نداشتم. بنظرم خیلی وقته که دیگه آدم هایی که عطر و بوی منحصربفرد داشته باشن رو ندیدم. بوی لالیک و شنل و ... رو میتونم استشمام کنم ولی بوی آدم ها رو نه.

شاید آدم ها فقط از نقاب برای پوشاندن چهره و دست هاشون استفاده نکنن ، ممکنه از نقاب برای پوشاندن عطر و رایحه ی خودشون هم استفاده کنن.

ای کاش آدم ها هم ذات چوبی داشتن ، بوی آزادی میدادن حتی وقتی که دیگه شکل آدمیزاد نباشن.