پلیس ساحل

در ساحل زیبای خلیج فارس قدم می‌زدم. هوا کم‌کم رو به تاریکی می‌رفت. به طرف ماشینم که در خیابان منتهی به دریا پارک کرده بودم برگشتم و داخل نشستم تا منتظر همراهانم بمانم.
شن‌های نرم ساحل، مرغان دریایی، موج‌های آرام دریا و کشتی‌هایی که در دوردست دیده می‌شدند، منظره‌ای آرام و دلنشین ساخته بودند.

 در همین لحظه مردی میانسال آن طرف خیابان، روبه‌روی من، ماشینش را پارک کرد و پیاده شد. درِ خودرو را قفل کرد و به طرف ساحل راه افتاد.
هنوز چند قدمی دور نشده بود که افسر جوانی به او نزدیک شد. ماسک بر صورت داشت و عینک دودی به چشم.

 با صدایی محکم گفت:

پدرجان! خلاف پارک کرده‌اید.

 مرد آرام پاسخ داد:

ببخشید، من از راه دور آمده‌ام و شهر را بلد نیستم. الان ماشین را جابه‌جا می‌کنم.

 افسر گفت:

خیر آقا. اینجا خیابان یک‌طرفه است. خودرو شما باید به پارکینگ منتقل شود.

 سپس در بی‌سیم گفت:

یک یدک‌کش به موقعیت ساحل بفرستید.

 مرد دستپاچه شد و گفت:

جناب سروان، پسرم همکار شماست. قرار گذاشته‌ایم همین‌جا همدیگر را ببینیم.

افسر لحظه‌ای مکث کرد و گفت:

حالا چون پسر شما همکار ماست، از انتقال خودرو به پارکینگ صرف‌نظر می‌کنم... اما جریمه سر جایش است.

 مرد که انگار از مخمصه بزرگی نجات یافته بود، سریع رفت و گواهینامه‌اش را آورد.

 افسر نگاهی به آن انداخت و گفت:

پدرجان! اعتبار گواهینامه شما تمام شده. جریمه دو برابر می‌شود.

 مرد با نگرانی گفت:

ببخشید، یادم رفته بود. حتماً تمدیدش می‌کنم.

افسر شروع به نوشتن قبض جریمه کرد. ناگهان گفت:

لطفاً کارت معاینه فنی خودرو؟

 مرد این بار با کمی ناراحتی کارت را آورد و داد.

 افسر نگاه کوتاهی کرد و گفت:

اعتبار این هم تمام شده.

 مرد اخم کرد و گفت:

جناب سروان، دیگر خیلی سخت می‌گیرید. این را هم یادم رفته تمدید کنم.

 افسر گفت: پس چاره‌ای نیست. خودرو باید به پارکینگ منتقل شود.

 بعد پشت فرمان نشست و گفت:

آقا، سوئیچ؟

 مرد جلو آمد تا سوئیچ را بدهد. همان لحظه افسر سرش را پایین آورد، دست مرد را گرفت و پشت دستش را بوسید.

 مرد جا خورد و گفت:

یادتان باشد فقط دست پدر و مادرتان را ببوسید.

 افسر لحظه‌ای سکوت کرد. صدایش کمی لرزید و گفت:

بفرمایید سوار شوید... با هم به پارکینگ می‌رویم.

 مرد زیر لب غر می‌زد و سوار شد. همین که نشست، افسر کلاه و عینکش را برداشت و مرد را در آغوش گرفت.

 گفت: ببخشید پدر...

 او پسرش بود.

 پدر که هنوز از تعجب بیرون نیامده بود گفت:

بچه... تو هنوز آدم نشدی؟

 پسر لبخند زد. در چشم‌هایش برق اشک دیده می‌شد.

 گفت: نه پدر… اما امروز فهمیدم جریمهٔ پدرم از همهٔ راننده‌ها سنگین‌تره!

:::