"نمیدونم چه حسی دارم یا چه حسی باید داشته باشم."
جمله ای که مدام تو سرم تکرار میشه. جمله ای که نشونه فراره. فرار ذهنم از درد، از واقعیت و مسوولیت.
برمیگردم به گذشته ها، میتونم خیلی دقیق ببینم کجا دونه ها کاشته شدن، دونه هایی که الان به درختایی بزرگ با تنه هایی قطور و شاخه هایی پر برگ و بار تبدیل شدن و جلو دید و حرکتم رو گرفتن. غم انگیزه، ولی از دل سوزوندن واسه خودم متنفرم. بدم میاد به عنوان یه آدم دیگه از بیرون به خودم نگاه کنم و احساس ترحم داشته باشم.
هر راهی که توش قدم گذاشتم انگار که مال من نبود. احساس غریبی کردم و دور زدمو برگشتم. حالا سرجای اولمم. سر چهار راه، یا چند راه گمونم.
همین جا ایستاده ام. و میشینم، چون ترسیده ام.
و اره،
سردرگمی هرگز پایانی نداره.
_ششم فروردین ۱۴۰۳