
کنار جاده راه میرفتم. در مصاحبه رد شده بودم و حالا با این همه راهی که آمده بودم، نمیدانستم باید چه کار کنم. حتی حاضر شده بودم هر روز این مسیر طولانی را با اتوبوس و مترو تا خارج از شهر بروم و برگردم.
از موجودی کارت بانکیام خبر داشتم، اما یک بار دیگر گوشیام را بیرون آوردم و موجودی حسابم را چک کردم.
جیبهایم را گشتم. کیفم را هم زیرورو کردم، اما فقط به اندازه کرایه اتوبوس تا مترو پول داشتم. برای بقیه مسیر چه کار باید میکردم؟
خسته بودم. کنار جاده هم ایستگاهی نبود که بتوانم بنشینم. اتوبوسها و ماشینهای عبوری معمولاً مسافران را در مسیر سوار یا پیاده میکردند. تختهسنگی پیدا کردم و روی آن نشستم.
کمی بعد، ماشینی به من نزدیک شد. راننده صدایم زد:
ـ خانم! کجا میخوای بری؟ اینجا برای برگشتن به شهر و رسیدن به مترو خیلی سخت میشه وسیله پیدا کرد. اگه مترو میری، مسیر من همون طرفه، بیا برسونمت.
برای لحظهای خوشحال شدم، اما زود به خودم آمدم و ترسیدم. با خودم گفتم: «من چطور میتونم کنار جاده به یه مرد غریبه اعتماد کنم؟»
راننده که انگار متوجه تردیدم شده بود، گفت:
ـ نترس آبجی، شما هم مثل خواهر خودمی.
با تردید به سمت ماشین رفتم و پولی را که در دست داشتم به راننده نشان دادم و گفتم:
ـ من فقط همینقدر پول دارم.
راننده گفت:
ـ آبجی، این چه حرفیه؟ بیا سوار شو، مترو تو مسیرمه، نگران نباش.
با کمی شک و ترس سوار شدم و ماشین به راه افتاد. کمکم ترسم ریخت. وقتی به نزدیکی ایستگاه مترو رسیدیم، نفس راحتی کشیدم و به راننده گفتم:
ـ آقا، شماره کارت بدین تا تو اولین فرصت کرایهتون رو واریز کنم.
میدانستم معلوم نیست چه زمانی بتوانم این کار را انجام دهم، اما از اینکه نتوانسته بودم هزینه مسیر را پرداخت کنم، خجالت میکشیدم.
راننده دوباره گفت:
ـ شما هم مثل خواهرمی، اصلاً نیازی به این کار نیست.
ماشین را نگه داشت و گفت:
ـ بفرما آبجی، اینم ایستگاه مترو.
پیاده شدم که بروم، اما راننده صدایم کرد. اسکناسی به سمتم گرفت و گفت:
ـ اینم داشته باش برای بلیت مترو.
سرخ شدم و با خجالت گفتم:
ـ نه، نه! لازم نیست، ممنونم.
راننده با اصرار اسکناس را کف دستم گذاشت و گفت:
ـ خواهش میکنم آبجی، بگیر.
بعد هم گفت «در امان خدا» و گاز ماشین را گرفت و رفت.