به لحاظ روحی تو شرایطی هستم که انگار باید اطراف اتاقم کاغذ بچسبونم و روش بنویسم: تا اطلاع ثانوی هیچ تصمیمی نگیر.
هر لحظه ممکنه به خاطر فشار زندگی، یه کاری کنم که فشار زندگی روم چند برابر شه. شاید سوال پیش بیاد که یعنی چی؟ شما وقتی پول نداری، میری کار میکنی. یعنی پول نداشتن یه فشار زندگیه. من الان از این میترسم که به خاطر پول نداشتنم، برم تن بدم به یه کاری که برام مثل جهنم میمونه. مخصوصا با این ته مونده اعتماد به نفس کار کردنی که برام مونده.
داشتم به اطلاعیه های آزمون استخدامی تامین اجتماعی فکر میکردم. اصلا همین که داشتم بهش فکر میکردم یعنی باید خودم رو از هر گونه تصمیم گیری برای خودم معاف کنم. کار اداری و استخدامی خیلیم خوبه ولی حال من باهاش خوب نیست. تنها نکته مثبتی که برام میتونه داشته باشه اینه که سر وقت معین، به مقدار معینی حقوق میدن. خب این خیلی خوبه ولی آیا به هر روز جای تکراری رفتن و کار تکراری کردن، اونم برا من میارزه؟ حالا فرض کن این وسط یه آدمی که تحمل کردنش سخت باشه هم بخوره به پستت که دیگه نور علی نوره.
دارم به این فکر میکنم که چیکار کنم. چیکار کنم که خودم توش راحت باشم و برام آورده مالی داشته باشه؟ این نون بابا رو خوردن در آستانه ۲۴ سالگی دیگه واقعا داره اذیتم میکنه.