نمیدونم تاحالا این حس رو داشتید یا نه. بذارید براتون مثال بزنم. دندونتون تازگیا شروع کرده به درد کردن. شما میدونید هردفعه بقیه دندوناتون رو بکوبید روش درد میگیره ولی هردفعه دوباره اینکارو تکرار میکنید تا شاید بصورت معجزهآسایی خوب شدهباشه و درواقع دفعههای قبلی هم توهم بودن و دندونتون سالم سالمه.
منم نسبت به رفتن توی رابطه همچین حسی دارم. میخوام ببینم که توی این نه ماه آیا تغییری کردم؟ آیا قراره وقتی دوباره میرم توی رابطه همچنان مثل نیکی توی آبسشن باشم؟
هی تلاش میکنم خاطراتم رو تحریف نکنم یا شاید هم تحریف کنم و بگم که نه من آبسسد نبودم و نرمال و به اندازه دوستش داشتم ولی باز به نتیجه خاصی نمیرسم.
من جدیدا حقوقبگیر شدم. همونجایی که کارآموزیم رو رفتم دارم کار میکنم. حقوق گرفتن خیلی خوشحالم کرد.
توی کارآموزی دوست جدید پیدا کردم که هنوزم باهاشون در ارتباطم. دوتا پسر سیگمای کوچیکتر از خودم که اوایل مسخرشون میکردم و یه دختر بینهایت باهوش که یبار وقتی داشتم ازش خدافظی میکردم لیترالی گفتم که دوستش دارم.
اینکه تجارب انسان هی زیاد میشه و زیاد میشه رو دوست دارم. اینکه با آدمهای جدید آشنا میشی و اونها بخشهایی از تورو میبینن که تاحالا ندیدهبودی یا میدونستی وجود دارن به شدت هیجانانگیزه.
یکی از همین سه تا از دوستام بهم میگه که من زیاد سوتی میدم و من تاحالا به این ویژگی شخصیتیم توجه نکردهبودم، اینکه پشت هم سوتی میدم و میخندم و مووآن میکنم و یادمم نمیمونه.
یکی دیگه از دوستهای کارآموزیم بهم میگفت خیلی مهربون میتونم بنظر برسم ولی خیلی آگاهم و زرنگم. و خوشحال شدم.
بیتا بهم میگه که ارزش کاری که تو شرکت انجام میدم رو میدونم و با رئیسمون خوب صحبت میکنم و بابتش خوشحالم. من تاییدهای بیتا خیلی برام مهمن.
جدیدا با بچههای صفر سهای، بخوام دقیقتر باشم پسرهای صفرسهای خیلی ارتباط میگیرم و همه میگن که من خیلی سیفپلیسشون بنظر میرسم که با اینکه ازشون بزرگترم میتونن باهام صحبت کنن و دعوتم کنن باهاشون برم اینور اونور.
دوست دارم همش با آدمهای جدید آشنا شم و بیشتر از خودم و بقیه بدونم.
یکسری وقتها یکهو عشقم نسبت به یکسری از دوستهام قلنبه میشه و دلیلش رو نمیدونم. مثلا امروز از صبح هی دارم به این فکر میکنم که چقدر آکشات برام عزیزه و الان ۷ ساله که همدیگه رو میشناسیم و کی باورش میشه اون نسخه المپیادی من رو که بلد نبودم جمله بسازم رو دیده و الان هم یلدای الان رو؟
دوست دارم که دوباره برای زندگی هیجانزده باشم. برای بیرون رفتن، برای کوه رفتن، برای تئاتر رفتن، برای سفرهای جدید، برای یه لباس جدید، برای یه فیلم جدید، برای یه آهنگ که لریکسشو آماده گذاشتم جلوم تا توی اتوبوس توی راه فنی پایین گوش کنم. دوست دارم برای درست کردن سوپ کدوحلوایی و دسرش و خوردنش با بستنی هیجانزده باشم. دوست دارم برای خرمالوهایی که مامان بابا فقط برای من گرفتن ذوق داشتهباشم. دوست دارم برای اینکه بچههای کارآموزی میان دانشگاهم و کنار دستم میشینن درس میخونن و باهم میریم سیگار میکشیم هم ذوق کنم.
دوست دارم دوباره احمق و ذوقزده باشم.
قبلا عادت کرردهبودم برای داشتن خوشگلترین انسان دنیا ذوق داشتهباشم. برای اینکه یکی هست بهش بگم جیش دارم، گشنمه و میخوام بمیرم.
ولی خب مثل اینکه من باید یاد بگیرم که دوباره یادم بیاد من برای چی ذوق میکردم؟
دوست داشتم برم تو رابطه. با چندتا آدم جدید آشنا شدم ولی نشد. ناراحت بودم که چرا نمیشه.
چون با اون که بودم همهچیز خیلی راحت و مستقیم بنظر میرسید. میخوام باهات برم اینجا و اونجا. بنظرم خوشگلی. بنظرم باحالی. دوستت دارم. میخوام ببینم چی میشه در آینده. مطمئن نیستم اولویت چندممی. مطمئن نیستم باید چیکار کنم.
و الان ممکنه با آدمهایی آشنا شی که خوب نباشن و نتونی از دیت اول باهاشون عکس بگیری چون مطمئن نیستی که این پسره برای تو میشه یا نه. تازه باید وقت بذاری و ببینی آیا آدم خوبی هست یا نه و نمیتونی بصورت جادویی بگی این بچه برای منه و هیچ شکی توش نیست که آدم درست و خوب و امنیه.
میدونم که صرفا خوششانس بودم که اولین رابطم با این آدم بود. دوست داشتم سازوکار روابط برای من اینشکلی بود ولی من که استثنا نیستم و منم باید وقت بذارم و گیج شم و فکرکنم و انرژی بذارم و جلوی خودم رو بگیرم تا قلبم رو دو دستی ندم به کسی.
دوست دارم عاشق شم دوباره. نه که هیجان شنیدن اولین دوستت دارم. اصلا الان که به اولینبارها فکر میکنم اونقدر دوستشون نداشتم. من عادتهای ریز و روزمره و شناختنهای مسخره و تیکهکلامهایی که حفظ میشیم رو دوست دارم. دوست دارم بپرم وسط یه رابطه و انگار که توی یه خونهام.
ولی خب زندگی اینطوری کار نمیکنه.
جدیدا به نوع رابطهای که دوست دارم فکر میکنم. فقط میخوام که خودم باشم. خود واقعیم باشم. فکرر میکنم که اگر دنیا مطمئن شه که من دوباره ذوق رو پیدا کردم، دودستی پسر بعدیم رو بهم میده که بتونم دیوونش شم.
میدونم که عشق قبل اومدن هیچوقت صدات نمیکنه یا نشونهای برات نمیذاره که تو راهه.
پسررهایی که خیلی دوستشون داشتم. یکیشون خیلی رندوم توی اولین یکشنبه ترم ۳ جلوی کتابخونه مرکزی هندزفریشو دررآورد و از اونموقع تبدیل شد به بخشی از داستانم.
اونیکی هم توی یه ۶ صبح رندوم سهشنبه بهم پیام داد که باهاش برنامهکوه بذارم و از اونموقع لیبل عشق اول یلدارو خورد.
و حالا میدونم که اینبار یجایی یه زمانی وقتی فکرشم نمیکنم دوباره یک آدمی میاد تو زندگیم که من رو مجبور کنه هم روحم رو اینور کنم اونور کنم و شکلش بدم و نرمش کنم و بذارم که زندگی کنه.