خب مگر میشود چیزی همیشگی باشد؟ نه خوشبختی همیشگی‌ست نه این بستنی. نه این باران قرار است تا آخر روز بماند نه سیگاری که روشن کردی. ما که از اول زندگی این را فهمیدیم چرا همچنان فریب میخوریم؟ چرا فکر میکنیم چیزی قرار است بماند؟ همه‌چیز نابود میشود و همه‌چیز زاده میشود؛ هر لحظه. شاید نابودی خیلی چیزها را نبینیم و شاید زاده‌شدن خیلی چیزها آنقدر دیر شود که به دردمان نخورد. شاید خواستنی‌ترین چیزی که در زندگی داریم بعد از مرگمان بوجود بیاید. کلمات هم تمام میشوند، همینطور این بستنی.
اولین سوالی که صبح‌ها ذهنم را راه می‌اندازد این است که: به چه زنده‌ی؟ و زل میزنم به دیوار، به زمین، به هوا. دنبال دلیل. همه انرژی روزم را همان اول خرج این سوال میکنم. و همیشه بدون استثنا به این پاسخ میرسم که: مهم است؟ مهم این است که زنده‌ام. یک روز دیگر است که من نباید وجود داشته‌باشم اما دارم. هرقدر کوچک، هرقدر بی‌اهمیت در تقویم کیهانی، هرچقدر زخمی و پر از کلنجار، زنده‌ام. وجود دارم. و این ناممکن، این "محال‌بودگی" تنها دلیلی‌ست که به پاهایم قوت میدهد. دنیا و آنهایی که با زندگی‌ام دشمن‌اند خودشان را بخارانند.
حالم از انگیزه به‌هم میخورد. مشکل این است که دو حرف اولش را که میشنوم علاقه‌ام را از دست میدهدم. شاید اگر اسمش گل‌گیزه بود راحت‌تر هضمش میکردم. هیچ انگیزه‌ای نیست که از خواب بیدارم کند؛ حتی اگر کابوس ببینم هم ترجیحم خوابیدن است. در بیداری هم همینطور، حتی اگر آسیب ببینم هم ترجیحم فلان آدم است. میل به جرح روانی کلاس خاصی بهم میدهد؛ یک پرستیژ کثیف، غروری که از اهمیت ندادن بدست می‌آوری.
چه رنگی سزاوار زندگی‌ست وقتی هرطرف را نگاه میکنی خون میبینی؟ هرکس با زخمی راه میرود. هرکس کیسه خونی گرفته و به بدنش تزریق میکند برای ادامه زندگی. و هرروز جراحتی جدیدتر ساخته میشود توسط گاوهایی که قرمز میبینند و حله‌ور میشوند. شهر استادیوم ماتادورهایی شده با شنل‌های سفید صلح‌آمیز، که از خونشان قرمز شده. سبز کجای این ماجراست؟ رنگ روح زندگی سرخ است.
