خیلی وقت پیش که داشتم دردِدل میکردم و از زمین و زمان میگفتم، بهم گفت همهی ادمها اخرش تنهای تنهااند، ان شب یادم است مُصرانه پایبند بودم که نه. ادمها در اخر بلاخره کسی کنارشان میماند، مگر میشود ادمی تک و تنها؟. ان روزها تقریبا مطمئن بودم ادمها هیچوقت تنهای تنها نمیمانند. بعدتر دوهزاریام افتاد که ادمها درنهایت خودشان میمانند و خودشان. این را امشب که فاطمه نوشته بود "شما کی فهمیدید همه کشتیهاتون غرق شده؟" یادم امد و دوتا چیلیک اشک ریختم و رفتم مُربا را هم زدم که ته نگیره. همهی کشتیهای من غرق شده. البته شاید "همه" کمی اغراق به نظر بیاید. شاید یکیشان هنوز یک جایی روی اب دارد ارام ارام اب میکشد، سوراخ شده،حسش میکنم، اما غرق نه. من چون حوصله ندارم بروم پیدایش کنم، اسمش را گذاشتهام غرقشده. گمانم ادم وقتی مدتِ زیادی منتظرِ چیزی میماند و ان چیز نمیاید، از یک جایی دیگر فرقِ "نیامده" و "نخواهد امد" را هم یادش میرود. هر دو را میگذارد کنار هم و میگوید "خب، این هم یکی دیگر". من همیشه یک کشتی گوشهی ذهنم نگه میداشتم. برای روزِ مبادا. برای وقتی که دیگر هیچچیز درست پیش نمیرود. برای وقتی که گفتم خب، حالا اگر هیچکس نفهمید، اگر هیچکس نماند، اگر هیچچیز نشد، بالاخره یک جایی هست که میشود رفت. حالا ان کشتیِ روزِ مبادا جایی میانهی اب شناور است و من هرچه چشم میچرخانم نمیبینمش، اما جایی در قلبم تیر میکشد که گمانم سوراخِ کفِ کشتی است. و عجیبتر از اینکه ادمیزادها در نهایت تنها میمانند این است که ادم با غرق شدن کشتیها نمیمیرد. و مجبور است به سمتِ اشپزخانه بدود که مبادا مربای هلویش تَه بگیرد. شاید باید زندگی همینقدر بیمُلاحظه باشد. وسطِ بزرگترین غصه مُربا تَه بگیرد. وسطِ فهمیدنِ اینکه دیگر هیچ کشتیای نمانده شیرِ روی گاز سر برود. وسطِ گریه مجبور باشی شارژر را از پریز بکشی. و بعد از با گریه خوابیدن فردا صبح بیدار شوی. باید اینقدر بیمُلاحظه باشد که زندگی کردن یادت نرود.
۱۲ شهریور ۱۴۰۵