چهارشنبه است. و چهارشنبهها، جدیدا یه زخم تازه تو تقویمن.
چقدر زود گذشت انگار نه انگار همین چهارشنبه ی قبل بود که خواهر کوچیکه ام افتاد و دندوناش شکست، دوشنبه هم که بیبی...چقدر این هفته سخت و پر حادثه گذشت.
متفاوت از نوع بد خیلی خیلی بد!
اونقدری که مغزم کلیات رو حذف کنه و فقط به جزئیات کفن پهن شده روی زمین و مراحلش بسنده کنه.
مراحلش که : اول سینه بند باشه یا قمیص؟ گلاب اول باشه یا آخر؟ گلابی که دلپذیریِ بوش، آینه ی دق بود تو اون موقعیت.
و دیشب هم که رسماً یه پرونده ی جنایی باز شد، جنازه ی پسر شانزده ساله ای که دوستاش زنگ زدن بردنش حالا توی پارک ورودی شهر توی یکی از وسیله های ورزشی پیدا شده.
من بی حال و حوصله و پژمرده، به خواهرم که سعی در حل کردنش داره؛ گفتم: «چرا انقدر پیگیری و برات مهمه؟»و اون حرف خودم رو بهم برگردوند که : نویسنده باید فضول باشه.
اما اطلاعاتم حاصل شنیدن ناخواسته است، نه فضولی.
اطلاعاتم که پسره اصلاً تا قبل از دیشب و زنگ زدن های مداوم دوستاش شب جایی نمیرفته
یا این که سه تا پوکه یه اسلحه و کفشاش افتاده بوده کنارش ولی خودش پسر اهل خشونت و اسلحهای نبوده.
اینکه تیر زیر چونه اش خورده و مغزش روی آسفالت پهن شده. مثل یه نقاشی انتزاعی که هیچکس نمیخواد ببینه.
گفت و گوی پنجاه شصت تا زن پرسه اومده فقط اونایی که مثل خودم بیرون نشسته بودن و اظهار نظر هاشون اینا رو بهم فهموند.
اینکه هنوز تشخیص ندادن خودکشی بوده یا قتل
و بحث های بیهوده ی اونایی که میگن قتل با اونایی که میگن خودکشی
استدلال هاشون و پافشاری رو عقیده اشون انگار که صد ساله مأمور FBI بودن، ما خبر نداشتیم.
و زن هایی که چنان دقیق واکنش مادر پدرش رو توصیف میکنن که آدم لحظهای به شک میوفته خودش هم اونجا بوده یا نه.
میدونی هیچکس وحشت نداشت همه فقط غصه داشتن و اگه حال و حوصله داشتم میشد چیزهای بیشتری در این مورد گفت.
با این حال حتی وقتی خواهرم از تماس های اخیر پسره حرف زد هم، من همچنان مرکز توجهم بچهها بود.
نمیدونم بخاطر گشتن زیاد تو صفحه ی فاطمه چاوشیه یا چی اما جدیداً ها زیادی به مرگ و تضادش با دنیای بچهها توجه میکنم.
بچههایی که درکی از چیزی ندارند و سوالاشون هر چیزیه که به ذهنشون میرسه : تو چرا گریه نمیکنی؟ مامانت که گریه میکنه.
بچهها که خنده شون هیچوقت تموم نمیشه حتی وقتی اسباب بازی پر سر و صدایی که با بادکنک ترکیده براشون ساختم رو چون سر و صدا زیاد داره و بزرگترا اخم و تخم دارن، خراب میکنم.
+چرا گریه نمیکنی؟
-چون نمیدونم برای کدوم مرگ گریه کنم. برای اون پسر؟ برای مادرش؟ برای بیبی؟ یا برای خودم؟ برای اون بخش از من که هر روز بیصدا تو پارکِ ورودی شهر، تو خونه، تو خیابون همه جا، زیر چونه اش تیر میخوره و هیچکس نمیفهمه...
چقدر این نوشته خام و دوست نداشتنیه ولی خب انقدر درونم آشوبه که هیچ کاری برای درست کردنش از دستم بر نمیاد.