شعرها و متون ادبی درباره‌ی پاییز آن‌قدر زیبا و خواندنی‌اند که چه اهمیتی دارد نگاه من به این فصل چگونه است؟
گاهی برای دوام آوردن، از بعضی کلیشه‌ها فرار می‌کنم. مثل بچه‌ها به دنیا نگاه می‌کنم؛ گویی اولین بار است با زندگی مواجه شدم. شاید هم مثل دیوانه‌ها می‌شوم؛ انگار برایم مهم نیست دیگران چه فکری می‌کنند...
حالا که دقت می‌کنم برایم مهم است؛ اما خودم را به آن راه می‌زنم تا مثلاً فکر کنند ناراحت نشدم. تا ندانند چقدر در ذهنم با خودم درگیر می‌شوم و چند بار خودم را تبرئه کرده‌ام و بار دیگر گناه‌کار دانسته‌ام. چند بار دیگری را بخشیده‌ام و دوباره از او عصبانی شده‌ام تا این کشمکشِ خاموش تمام شود.
حتی می‌خواهم در نگاه به پاییز هم از کلیشه‌ها فاصله بگیرم.
مثلاً فکر کنم شاید پاییز هم همین رفتار را دارد. مانند کودکی که دوست دارد با مداد رنگی‌اش همه جا -حتی دیوار- را رنگ کند، طبیعت را رنگارنگ کرده... در قید و بند رنگ‌های درست نیست و برگ درخت‌ها را به رنگ‌های دلخواهش تغییر می‌دهد... و درست مثل کودکی که آب‌بازی را دوست دارد، باران می‌فرستد و همراه باد پاییزی، با چرخش برگ‌ها روی سرش ذوق می‌کند.
شاید آدمی هم باید در پاییز مثل کودکان بازی کند؛ هر قدم را طوری بردارد که روی برگ‌ها فرود آید و از صدای خش‌خش لذت ببرد. یا در انبوهی از برگ‌های خشک شده بدود و از پراکنده شدن‌شان نترسد. یا دیوانه‌وار زیر باران برود و از این رفتارهای عجیبش تعجب نکند...
