
امروز وقتی در فهم Denavit-Hartenberg (مبحثی در درس رباتیک) مشکل داشتم سرچی در محتوای فارسی زدم، فکر نمیکردم از شنیدن صدای استادی که دارد فارسی مطلبی را درس میدهد تحت تاثیر عواطفم قرار بگیرم! ویدئو جلوتر که رفت، مدرس با دستخط فارسی نوت ها را مینوشت. چشمم که به آن افتاد اشکهایم جاری شد. آه چقدر در اواخر دهه سی زندگیام مغلوب احساساتم شدهام. گاهی فکر میکنم هیچی جز نشستن در خانه پدرم و یک چای نوشیدن از این دنیا طلب ندارم. بشنوم کسی صدایم کند بابا کجایی؟ نان گرم و پنیر تبریز برایت آورده ام.
گاهی دلم میخواهد برگردم به سالن شلوغ بانک صادرات و پای کامپیوتر کوچک محقرم تند تند کد بزنم، الواری بپرسد تست ها را هم که مینویسی؟ و سر تحلیل حق بیمه مکمل با فراهانی یک به دو کنیم. شاید آخر سر طهرانی با ت دسته دار یک چیز کیک مهمانمان کرد. آه یادش بخیر، آخرین جایی بود که کار میکردم و میتوانستم به زبان مادریام مزه بریزم. اینها که فکر میکنند من از دماغ فیل افتادهام و محل شان نمیدهم. ولی من فقط شوخی کردن با زبان انگلیسی را بلد نیستم! یک روز ولنتین که داشت برای خالی کردن coffee puck خودش را حسابی به دردسر میانداخت بهش گفتم حالا لازم نیست خودت را بکشی! خواستم چیز با مزه ای گفته باشم، که ناگهان پرسید با چی خودم را بکشم 🫠 گفتم هیچی ولش کن!
موضوع این نیست که اینجا اوضاع چطور است، یا آنجا اوضاع چطور بود که رفتم، موضوع خودت بودن است، تعلق داشتن است. غربت! شاید این درسی بوده است که به قول امروزی ها روحم برای یاد گرفتن انتخاب کرده بود! آه تو چه سخت و خرد کننده هستی ای غربت. میخواهم از همه ناملایمتی ها و شاید هم فشارهای دنیا به کنج فارسیام پناه ببرم. گاهی احساس میکنم من چه معلقام در جهان هستی، وطنی که وطن نبود، مرا کوچاند، سرزمینی که غربت است مرا در آغوش میگیرد، و من مویه کنان فریاد میزنم آه ای وطن، آه.