گاهی دلم می‌خواهد بلیتی بخرم به مقصدی که وجود ندارد.
به هیچ‌جا.
نمیدانم آنجا کجاست، یا اصلاً «آنجا» معنایی دارد وقتی قرار نیست به آن برسم.
فقط سوار شوم، از پنجره بیرون را نگاه کنم و برای مدتی ندانم قرار است چه اتفاقی بیفتد.
مدتی است از رفتن به جاهایی که باید برسم، خسته‌ام.
از اینکه هر قدم باید مرا به چیزی نزدیک‌تر کند؛ به موفقیت، آرامش، آینده، نسخه‌ی بهتری از خودم.
انگار حرکت کردن به‌تنهایی کافی نیست و هر راهی باید توجیهی داشته باشد.
اما اگر مقصدی که انتخاب کرده‌ایم، فقط برای فرار از بی‌مقصدی بوده باشد چه؟
اگر سال‌ها دویده‌ایم، فقط چون ایستادن ما را مجبور می‌کرد به مسیری که آمده‌ایم نگاه کنیم چه؟
شاید تمام زندگی، تلاشی برای تبدیل «نمیدانم» به «می‌دانم» است.
باید بدانیم چه می‌خواهیم، کجا می‌رویم، چه کسی می‌شویم و چرا این مسیر را انتخاب کرده‌ایم.
اما چرا «نمیدانم» را نشانه‌ی گم‌شدن می‌دانیم؟
چرا «می‌دانم» را، بدون اینکه بپرسیم از کجا می‌دانیم، حقیقت فرض می‌کنیم؟
شاید ندانستن همیشه یک خلأ نیست؛ شاید گاهی تنها چیزی‌ست که هنوز دروغی درباره‌اش نگفته‌ایم.
ما برای آینده نقشه می‌کشیم، برای زندگی هدف تعیین می‌کنیم و بعد تمام امروز را خرج رسیدن به فردایی می‌کنیم که هنوز وجود ندارد.
اگر تمام انتخاب‌هایمان در نهایت برای فرار از نارضایتی باشند، چقدر از زندگی واقعاً انتخاب شده است؟
اگر مقصدی که سال‌ها برایش جنگیده‌ایم، روزی برسد و بفهمیم اصلاً آن چیزی نبوده که می‌خواستیم، چه چیزی از این همه رفتن باقی می‌ماند؟
و اگر هیچ مقصد نهایی‌ای وجود نداشته باشد، چرا باید از اینکه هنوز نرسیده‌ایم ناراحت باشیم؟
حالا اگر این سؤال‌ها را از خودت بپرسی، چه جوابی داری؟
آخرین باری که کاری را فقط چون واقعاً می‌خواستی انجام بدهی، نه چون قرار بود چیزی از آن به دست بیاوری، کی بود؟
چند بار خواسته‌ای مسیر دیگری را انتخاب کنی و فقط به این دلیل نرفته‌ای که نمی‌دانستی به کجا می‌رسد؟
اگر امروز می‌توانستی بدون ترس از قضاوت، بدون نیاز به توضیح دادن و بدون اینکه مجبور باشی آینده‌اش را تضمین کنی، یک راه را انتخاب کنی، کدام راه بود؟
و اگر کسی را ببینی که تمام عمرش دقیقاً همان‌طور که می‌خواسته زندگی کرده، بی‌آنکه همیشه بداند قدم بعدی کجاست، چیزی در تو حسرت خواهد خورد؟
یا شاید برعکس، از خودت بپرسی چرا این‌همه مدت فکر می‌کردی باید حتماً مقصدی وجود داشته باشد؟
نمیدانم اگر چیزی برای به‌دست‌آوردن وجود نداشته باشد، هنوز هم می‌شود از رفتن لذت برد یا نه.
نمیدانم اگر هیچ‌کس منتظر رسیدنمان نباشد، باز هم راه می‌افتیم؟
شاید انسان آن‌قدر به «باید»ها عادت کرده که حتی آزادی هم برایش باید دلیلی داشته باشد.
وقتی کاری را فقط برای خودمان انجام می‌دهیم، بی‌آنکه قرار باشد نتیجه‌ای داشته باشد یا کسی آن را ببیند، ناگهان احساس می‌کنیم چیزی کم است. انگار لذت بردن از مسیر، بدون اینکه به مقصدی مشروع ختم شود، برایمان کافی نیست و مدام دنبال توجیهی می‌گردیم تا به خودمان ثابت کنیم این رفتن بیهوده نیست.
شاید برای همین است که تصور سفری به هیچ‌جا، هم آرامش‌بخش است و هم کمی ترسناک.
اما اگر لازم نباشد هر چیزی را به معنا تبدیل کنیم چه؟
اگر بعضی راه‌ها قرار نباشد چیزی به ما اضافه کنند چه؟
اگر بتوانیم حرکت کنیم، بدون اینکه بدانیم چرا؟
اگر بتوانیم بگوییم نمیدانم، بدون اینکه این جمله را شکست بدانیم؟
شاید «هیچ‌جا» یک مقصد نباشد.
شاید جایی باشد که برای چند لحظه، لازم نیست بدانیم کجا هستیم، چه می‌شویم و بعد از این چه خواهد شد.
“If you don't know where you are going, any road will get you there.”
— Lewis Carroll
شاید تمام چیزی که از ما باقی می‌ماند، نه مقصدی که انتخاب کرده‌ایم، بلکه راهی باشد که جرئت کردیم در آن قدم بگذاریم.
اگر ندانیم، چه؟
اگر نرسیم، چه؟
شاید مسئله این نیست که مقصدی نداریم؛ شاید فقط دیگر نمی‌خواهیم هر رفتنی را با رسیدن توجیه کنیم.
نمیدانم.
