چقدر حکایت من
شبیه حکایت ساعت روی این دیوار است.
باتریاش ضعیف شده؛
عقربهاش یک ثانیه به جلو میرود
و یک ثانیه به عقب.
مثل یک ساعت سالم تیکتاک میکند،
اما در چرخهای تکراری گیر افتاده است؛
میرود، برمیگردد
و هیچوقت جلوتر نمیرود.
از من هم
جز چند کلمه
و چند قدمِ تکراری
چیزی باقی نمانده است.
من هم مثل همان ساعت،
مدام میروم و برمیگردم؛
بیآنکه جلوتر بروم.
و کسی نیست باتری مرا عوض کند؟
