باران دخترک تنهایی بود که در نیمهشب گریه میکرد. به سمتش رفتم، پنجرهی دوستیام را به رویش باز و کنار آن نشستم.
لالایی گریههایش بوی غم و غصه داشت و اطرافش را ابرهای سیاه دلتنگی پر کرده بودند که باعث میشد فکر باران را در چشمهایم ببارانم و طعم تلخ حرفهایش را در زیر زبانم حس کنم، اما همان تلخیها جادویی آهنگین داشت که مرا بیشتر به سمت او متمایل میکرد.
میدانی؟ او تنها نبود؛ مرا داشت. من نیمهشب او بودم؛ هر چند ساکت، هر چند تاریک، اما آغوشی به نرمی و لطافت عطر خنک پاییزی و به شیرینی موسیقی برگ های خزان زده.
پس از آن شب، باران رفت، اما موسیقی تلخ انتظار هر شب از درون نیها در نیمهشب دمیده میشد.
پس از آن شب، هوای دل نیمهشبها عجیب بارانی است.