سالهاست دارم با همه وجودم تلاش میکنم از تعصب دور باشم و در وسط طیفِ سیاه و سفید حرکت کنم،
من خاکستریم و آدمها رو هرگز، هرگز، هرگز ، خطکشی نمیکنم به :
مذهبی و غیرمذهبی، روشنفکر و سنتی، چپ و راست ، تحصیلکرده و بیسواد و …
سالهاست سعی می کنم دایره دوستان و آشنایانم رو پر کنم از تنوعِ همه طیفها …
چون خودم در هیچ خطکشی نمیگنجم و در طول زمان ممکنه بارها افکار و عقاید من و دیگران تغییر کنه…
واقعا بنظرم اشتباهترین کارِ دنیا اینه که به آدمها برچسب بزنیم و باهاشون تعامل کنیم . اینطوری کم کم یکبعدی میشیم و افکارمون میشه شبیهِ همون طیف که نمیدونیم اصلا درست فکر میکنن یا نه !
مثلا دیدم خیلیها سعی میکنن فقط با آدمهایی معاشرت کنن که مثل خودشون فکر می کنن چه از نظر عقیده و چه از نظر مذهب و حتی نظرات سیاسی ... خودشون خسته نمیشن ؟ مثلا توی یه جمع می بینن همه یه حرفو می زنن و همه با لبخند همو تایید می کنن یه لحظه شک نمی کنن نکنه همه با هم داریم اشتباه می کنیم.
می دونم اینکه توی یه جمع ببینی همه مثل خودت فکر می کنن یه حس آرامشی میده اما این آرامش واقعا رشد دهنده هم هست ؟ به نظر من که نه!
اینکه توی جمعی کسی مخالفت باشه و بتونی به حرفش گوش بدی ظرفت رو بزرگ می کنه و روحت رو صیقل میده و آزادت می کنه از تعصب داشتن به هر موضوعی ...

من لذت می برم از تفاوتها و تنوعها . از تنوع پوششِ یک جمع گرفته تا تنوعِ افکار و عقایدشون …
بارها شده در جمعهایی بودم که باهام خیلی متفاوت بودن ولی ابدا قضاوتشون نکردم. گاهی سعی کردم بهشون نزدیک بشم ببینم واقعا از چه دریجه ای به جهان نگاه می کنن. بارها هم شده که آدمها بخاطر خطکشی خودشون و برداشتشون از من ، بهم نزدیک نشدن ، مثلا بخاطر اینکه شال می پوشم بهم برچسب مذهبی زدن و ازم دوری کردن و یا مذهبی هایی بودن که بهم گفتن تو دین درستی نداری چون بلوز شلوار می پوشی !
اما من همیشه دوستِ کسی هستم که انسانیت داره، اصیله و بهم احترام میگذاره …
من عاشق تفاوتها هستم و جذب تنوع میشم و اصلا دنبال آدمهایی نمیرم که بهم شبیه باشن . شاید شباهتها باعث آشنایی اولیه بشن اما در نهایت تفاوتها هستن که رابطه های من رو می سازن . در دایره دوستانم از مذهبی و غیر مذهبی ، طرفدار حکومت و طرفدار پهلوی ، از آدم بیسواد تا دکتر ، از خانه دار تا جهانگرد می تونی پیدا کنی...
به همه شون احترام می زارم و همه شون هم با من محترمانه رفتار میکنن و واقعا چه اشکالی داره این خاکستری بودن ؟ چرا انقدر دوست داریم همه چیز سیاه یا سفید باشه دنیای کاملا سیاه یا سفید چه زیبایی داره ؟ میدونی اتفاقا هرچی یه نفر ظرفیتش بزرگتر باشه پذیرای تنوعها وتفاوتهای بیشتری میشه و باعث میشه جهان بینی وسیعتری داشته باشه به اندازه همه جهان ...
نظر شما چیه ؟ خوشحال میشم نظرت رو برام بنویسی :)