
باز پائیز مرا یاد تو انداخت
ببین..!
سخت افسرده دل و ساکت و بی رنگ شدم !
میروم در دل این جادۀ تنهائی
بعد تو باز همان شاعر دلتنگ شدم.
من پریشان تر از آنم که تو زخمم بزنی
غم چشمان تو
بر این دل دیوانه نشست
با که نجوا بکنم این همه تنهائی را
باز پائیز رسید و دلم از غصه شکست
فصل ها از پی هم می گذرند
اما من
چهار فصل دلم از غصۀ تو پائیز است
هر کجا مینگرم جز تو نمی یابم باز
بند بندِ دلم از عطرِ تَنَت لبریز است
کاش پائیزِ نگاهِ تو به بادم می داد
تا که رسوا نشوم این همه از درد فراق
اوج ابیات غزل های منی بی وقفه
کی ، کجا باز بگیرم نفسی از تو سراغ