
مدتیه دارم زیاد به رضایت از زندگی فکر میکنم.
بذارید از یه پیشزمینه شروع کنم. توی این سه ماه اخیر، حس میکنم خیلی از چیزایی که دوست داشتم رو از دست دادم. نه لزوماً اینکه همهشون واقعاً از بین رفته باشن؛ بیشتر انگار نگاهم بهشون عوض شده یا دیگه مثل قبل نیستن.
توی شرکت یکی از بزرگترین مشتریهامون رو از دست دادیم. درگیری و نگرانی بابت سلامتی اعضای خانواده هست. از دوستام و خانوادم دورم. و یه عالمه اتفاق دیگه که انقدر زیادن، گرونی و جنگ و اوضاع اقتصادی بینشون گم میشن و بعضی وقتا حتی یادم میره بهشون فکر کنم.
ولی وسط همهی اینا، یه سؤال مدام توی ذهنمه:
اگه همین الان بمیرم چی؟ واقعاً از زندگیم راضیم؟
بخش بزرگی از عمرم، یا حداقل بخش خوبش، گذشته به درس خوندن؛ اینکه یه روزی برای خودم کسی بشم. هنوزم دارم برای همین تلاش میکنم؛ درس میخونم که یه تخصص خوب قبول شم، یه آیندهی بهتر بسازم و به اون زندگیای برسم که همیشه توی ذهنم بوده.
اما گاهی با خودم میگم اگه وسط همین مسیر بمیرم چی؟
اگه قبل از اینکه به اون آیندهای که براش دارم تلاش میکنم برسم، همهچیز تموم بشه چی؟
اون لحظه با خودم چی میگم؟
میگم خوب زندگی کردم؟ یا میگم تمام عمرم داشتم خودمو برای زندگی آماده میکردم و هیچوقت واقعاً زندگی نکردم؟
مرگ از رگ گردن بهمون نزدیکتره. نه اونقدر نزدیک که بشینیم و غصه بخوریم و انگیزهی ادامه دادن رو از دست بدیم؛ نه اونقدر دور که خیال کنیم همیشه وقت داریم و هر چیزی رو بندازیم برای بعد.
فکر کنم چیزی که این روزا بیشتر از همه بهش نیاز دارم، اینه که یادم بمونه زندگی فقط رسیدن به یه نقطهی خاص نیست. فقط قبول شدن، موفق شدن، پول درآوردن یا ساختن اون آیندهای که توی ذهنم چیدم نیست.
شاید قرار نیست دست از تلاش کردن بکشیم؛ ولی قرار هم نیست انقدر درگیر ساختن فردا باشیم که امروز رو نبینیم.
که آدمهای کنارمون رو، حال خوبهای کوچیک رو، فرصتهایی که همین الان داریم و خودِ زندگی رو فراموش کنیم.
من هنوز جواب دقیقی برای اون سؤال ندارم؛ اینکه اگر همین الان همهچیز تموم بشه، از زندگیم راضیم یا نه.
ولی شاید همین که آدم گاهی این سؤال رو جدی از خودش بپرسه، باعث بشه فرداش رو یه ذره آگاهانهتر زندگی کنه.
زندگی کنه.