مرگ

تو چه می‌دانی از طعم آن نیستی؟ آن را تنها در لرزشِ لبه‌ی سایه‌ها، در لحظه‌ای که خورشید، آخرین نَفَسِ سرخِ خود را بر پیکره‌ی افق می‌سپارد، می‌توان دید. صدای ناقوس مرگ، برای هیچکس تنها یک طنین نیست؛ آن بانگِ تلاقیِ بی‌کرانگی و هیچ است. صدایی که چون عقربی سیاه، بر چرخِ زمان می‌کوبد و هر ضربه‌اش، گره‌ای است بر تار و پودِ باغِ سوخته‌ی جان.

آن طعمِ گس... همان تلخیِ نهفته در انتهایِ شهدِ هستی است؛ همان دردی که چون شرابِ فرجامین، گلو را می‌سوزاند اما روح را از تعلقاتِ دنیوی تهی می‌کند. گویی در آن دوردست‌ها، جایی که نامِ شب، بر لبانِ باد نجوا می‌کند، پیوندها نه از جنسِ ماده، که از جنسِ غبارِ خاطره‌اند؛ گره‌هایی که به نامی "ناپیدا" بسته شده‌اند و در دهلیزهای هزارتو، راهِ بازگشتی ندارند.

اما، مسافرانِ این افقِ مخدوش، با دستانی پینه بسته، در تلاشند تا بر خاکِ لرزانِ این جهان، نقشی از آرزوها بسازند؛ اما چه چیز پایداری می‌کند جز خیال؟ آنها همان کودکانی هستند که در میانه‌ی طوفان، مدادرنگی‌های شکسته و بی‌رنگ را در میانِ انگشتانی از رنج، پنهان کرده‌ و می‌خواهند با آن‌ها، رنگِ ابدیت را بر سیاهیِ شب نقش بزنند.

هر فصل، شکوهِ گذرا و شکستی است که در قالبِ زیبایی می‌آید؛ و هر پایان، تنها بازگشت به همان سکوتِ مقدسی است که در میانه‌ی این بن‌بست‌ها، تنها تنها بودنِ ما را به معنا می‌رساند.