فکر میکردم فراموشت کردهام
فکر میکردم نامت دیگر
جایی میان نفسهایم گیر نمیکند
اما یک آهنگ کافیست تا تمام آنچه
ماهها به زور سکوت دفن کرده بودم،
از زیر خاک قلبم دوباره بلند شود.
یک آغوش کافیست تا بفهمم
هنوز جای خالی دستهایت
روی شانههایم مانده است.

دو عاشق که به هم نگاه میکنند
من نمیدانم
چرا همیشه میان چشمهایشان
چشمهای تو را پیدا میکنم
حتی غذایی که دوست داشت
دیگر فقط غذا نیست؛
طعمیست که مرا
به جایی میبرد که تو هنوز آنجایی
و من هنوز نرفتهام.
چه بیرحم است خاطره
هیچوقت از در نمیآید
از کوچکترین چیزها وارد میشود
از یک آهنگ،یک بو،یک خیابان،یک جمله، یک شبِ بارانی...
و ناگهان میبینم
تمامِ این مدت فراموشت نکرده بودم
فقط یاد گرفته بودم نبودنت را با خودم حمل کنم.
خیلی دلتنگتم،دلتنگ چیزی
که دیگر نمیدانم حق خواستنش را دارم یا نه.

دلم
دستهایت را میخواهد ،برای دستهایم
چشمهایت را برای چشمهایم
و صدایت را برای این سکوتِ طولانی
دلم میخواهد
فقط یکبار برگردی،نه برای ماندن،نه برای جبران
فقط برای اینکه بفهمم
آن همه دوست داشتن واقعاً اتفاق افتاده بود.
من از تو
چیزی نمیخواهم
جز اینکه کاش میشد
یک شب در خوابم بیایی
و صبح برای چند ثانیه
یادم برود که دیگر ندارمت
فکر میکردم
فراموشت کردهام
اما حالا میفهمم
تو هیچ وقت فراموش نمیشوی
