.
توی اتاق عمل، پوست و بافت پشت سر یه مرد از بین رفته بود و استخون جمجمه‌ش از زیر اون پیدا بود. پوست رانش رو برداشته بودن تا باهاش پشت سرش رو بپوشونن. ظاهراً مرد معتاد بود و موقع مصرف مواد، از سر نشئگی، با کله رفته بود توی منقل. نمی‌دونم تو اون لحظه دقیقاً چه اتفاقی افتاده بود، ولی حالا چند نفر دور سرش جمع شده بودن تا اوضاع رو به حالت اول برگردونن. البته نه دقیقاً به حالت اول؛ بیشتر به حالتی که بشه باهاش از بیمارستان مرخص شد.
جراح اول گفت «استاپلر رو باز نکنید؛ بیمار از پس هزینه‌ش برنمیاد.» چند لحظه مکث کرد، حساب‌وکتابی کرد و بعد گفت: «همون استاپلر رو باز کنید.»
نخ‌های بخیه گرون‌تر تموم می‌شدن.
پوست رو گذاشتن سر جاش و با منگنه محکم کردن.
منگنه.
تا قبل از اون روز، منگنه برای من وسیله‌ای بود که باهاش برگه‌های جزوه رو به هم وصل می‌کردم. اگه گیر می‌کرد، چند بار محکم‌تر فشارش می‌دادم، بعد خشابش رو درمی‌آوردم و با خودکار توی دل‌وروده‌اش ور می‌رفتم.
آدم توی زندگی با چیزهای مختلفی کنار میاد. برای هرکدوم هم راه‌حلی پیدا کرده. برای شغل، رزومه می‌فرسته؛ برای عشق، آهنگ غمگین گوش می‌ده و به دست سرنوشت لعنت می‌فرسته؛ برای پول، دوباره کار می‌کنه؛ برای مو هم اگه پولش رو داشته باشه، می‌کاره.
زندگی‌مون رو با چیزهایی سر پا نگه داشته‌ایم که قرار نبوده چنین مسئولیت سنگینی به دوش بکشن.
با «صبح بخیر عشقم» و «برات می‌میرم» و «نمی‌تونم زندگیم رو بدون تو تصور کنم»، رابطه‌ای رو سر پا نگه می‌داریم که ممکنه یه روز، وسط یه بحث معمولی، طرف مقابل بگه: «راستش رو بخوای، هیچ‌وقت اون‌قدرها هم دوستت نداشتم.»
با قسط و وام و اضافه‌کاری، شغلی رو تحمل می‌کنیم که هر صبح برای رفتن بهش باید چند دقیقه به سقف خیره بشیم. با قرص و قهوه و «این نیز بگذرد»، اعصابمون رو سر پا نگه می‌داریم. گاهی هم شب‌ها قبل از خواب، تمام تصمیم‌های اشتباه زندگی‌مون رو مرور می‌کنیم تا مطمئن بشیم چیزی از قلم نیفتاده.
خودم معمولاً اگه چیزی توی زندگیم خراب بشه، تا جایی که ممکنه رسیدگی بهش رو عقب می‌ندازم. این یکی از شکل‌های پیشرفتهٔ مدیریت بحرانه: بعضی مشکلات اگه به اندازهٔ کافی نادیده گرفته بشن، دست‌کم فرصت می‌کنن مشکلات دیگه‌ای به وجود بیارن و آدم سرش گرم بشه.
گاهی تنها چیزی که ما رو سر پا نگه داشته، همون چیزیه که نمی‌ذاره بفهمیم چقدر خراب شده‌ایم.
یکی با حقوق آخر ماه، یکی با این فکر که فعلاً تنها نمونه، یکی به امیدِ بازنشستگی و یکی با این خیال که اگه تا عید سر کنه، بعد از عید اوضاع بهتر می‌شه. عید میاد و می‌ره و ما دوباره به عید بعدی موکول می‌شیم.
بیشتر روزها، اوضاع اون‌قدرها هم بد نیست. شیر آب چکه می‌کنه، ولی نه اون‌قدر که مجبور بشیم لوله‌کش خبر کنیم. ماشین روشن می‌شه، هرچند صدای عجیبی می‌ده. حقوق می‌رسه، قبض‌ها پرداخت می‌شن و می‌تونیم برای خودمون یه ساندویچ بخریم و با خیال راحت بخوریم؛ انگار هنوز اختیار زندگی‌مون دست خودمونه.
مشکل از جایی شروع می‌شه که یکی از این چیزها از کار می‌افته. گاهی یه پیام بی‌جواب می‌مونه و خواب‌مون به هم می‌ریزه و سر کار اشتباه می‌کنیم و اشتباهمون به آدم‌های دیگه آسیب می‌زنه. چیزی که اولش فقط یه ترک کوچیک بود، کم‌کم راهش رو به بقیهٔ زندگی هم باز می‌کنه.
توی اتاق عمل، دست‌کم می‌دونن کجا رو باید منگنه کنن. نمی‌شه برای افسردگی دو سانتی‌متر پوست سالم از ران برداشت و با چندتا منگنه به جایی وصل کرد که کم آورده.
از زندگی این مرد چیزی نمی‌دونم. نمی‌دونم کسی منتظرش بود یا نه، اصلاً بیرون از اون اتاق عمل کسی نگرانش بود؟ فقط تصویر مردی توی ذهنم مونده که بخشی از پوست سرش رو از دست داده بود و حالا داشتن با پوست جای دیگه‌ای از بدنش جای خالی اون رو پر می‌کردن.
نمی‌دونم گرافت پوستی‌اش موفقیت‌آمیز بود یا نه. حتی نمی‌دونم بعد از مرخص‌شدن، اولین چیزی که بهش فکر می‌کنه چیه. شاید هم فقط دلش بخواد تا مدت‌ها بخوابه، بدون اینکه کسی بیدارش کنه.
من اگه جای اون بودم، احتمالاً بعد از همهٔ این اتفاق‌ها نگران این می‌شدم که شب، موقع خواب، کدوم سمتِ سرم رو روی بالش بذارم.
از اون روز به بعد، هر بار منگنه به دست می‌گیرم، یاد اون مرد می‌افتم. پوست سرش رو با چند تکه فلز سر جاش نگه داشته بودن؛ به این امید که بدنش بقیهٔ کار رو انجام بده.
ما هم چیزهایی رو که دیگه خودشون سر جاشون نمی‌مونن، با هرچی دم دست‌مون باشه نگه می‌داریم؛ کم‌کم به منگنه‌ها عادت می‌کنیم؛ اون‌قدر که یادمون می‌ره زیرشون چه چیزی رو نگه داشته‌ایم.
