(این متن نسبتا فی‌البداهه‌ست و روی موضوعش زیاد فکر نکردم. به همین دلیل شاید خیلی چیزها رو در نظر نگرفته باشم یا کلا اشتباه دیده باشم و بعدا نظرم عوض بشه. ممنون میشم اگر شما هم نظری دارین به این اندیشه کمک کنین که کامل تر بشه)
چند دقیقه پیش تو یه پلتفرم مجازی به پروفایلی برخوردم که یه شخصیت انیمه‌ای با لبخندی مصنوعی گذاشته بود و توی بیوگرافی به انگلیسی نوشته بود: «فکر کنم غمگینم و ازش هم نمیتونم فرار کنم»
نمیدونم بخشی از یه موسیقی بود یا چی..
به طور کلی بهم حس یه نوجوون ۱۳ تا ۱۷ ساله داد. بعد از خودم پرسیدم چرا؟ مگه تو هم چند وقتی نیست که این حس رو داری؟ چرا فکر کردی اون باید نوجوون باشه؟
میدونید، اخیرا به طور مداوم احساس خوبی ندارم و دلایلش هم زیاده و اکثرا همگانی و مشخصه، میدونم که خیلی از دوستای ویرگولی و غیر ویرگولیم هم همینطورن. نیومدم درموردش درد و دل کنم. بیشتر به این میپردازم که چرا چند ساله خودم یا دوستای نزدیکم که میدونم خیلی وقتا خوشحال نیستن، دیگه آهنگای غمگین گوش نمیدیم، دیگه پروفایل و بیو های سنگین نمیذاریم و سعی نمیکنیم به غممون مثل قدیم بپردازیم و بها بدیم؟ فقط گاهی با همدیگه غر میزنیم و یکم از بار مسائلمون به واسطه این همدردی کمتر میشه..
و بعدش هم شک میکنم و میگم حتما اون دوران اصلا نمیدونستیم حس واقعیِ غصه و مشکل داشتن چیه، ولی این درست نیست. اندازه‌ی مشکلاتمون نسبت به ظرفیتمون، اون موقع هم مثل حالا بوده. همیشه حس میکنیم ناراحتی هامون یکم از ظرفیتمون بیشترن. مشکلاتِ اون موقع صرفا واسه الانمون مسخره بازیه، توی زمان خودش خیلی هم جدی بوده..
به نظر من مسئله اینه که توی نوجوونی، فضای باز مغزمون و حجم مسئولیت هامون هنوز بهمون این اجازه رو میدادن که ناراحتی هامون رو هضم کنیم، پردازش کنیم، به اندازه کافی توشون غرق بشیم و لمسشون کنیم، و به دقیق ترین شکل ابرازشون کنیم.. میتونستیم مشکلاتمون رو از هم به خوبی تفکیک کنیم و با هر دلیل و ریشه‌ای که ناراحتمون کرده، جداگانه آشنا بشیم.. بعدش(کلی غربتی بازی در بیاریم و) از توش یه جمله‌ی خوشگل پیدا کنیم یا بسازیم.
اما توی بزرگسالی ما اغلب انقدر مسئولیت ها و مسائل مختلفی داریم که مغزمون به ندرت فضای خالی داره که بشینیم به ناراحتی هامون فکر کنیم و جداگانه و کامل احساسشون کنیم.. مثلا وقتی با دوستم حرف میزنم و برون ریزی میکنم، یهو به خودم میام و میبینم به صورت پراکنده چه موضوعات مختلفی رو مطرح کردم و بابتشون غر زدم، انگار ناخودآگاه و ریز ریز هی دلیل هر ناراحتیم حین حرف زدن آشکار میشه..
یا مثلا یه تفاوت دیگه بخوام بگم، توی بزرگسالی حتی اگه بخوایم به غم هامون بپردازیم، اغلب اسم غم رو بهشون نمیدیم، بهشون میگیم «مشکل» یا «فشار» یا «مسئله».. انگار بیشتر از اینکه به احساسی که داریم بپردازیم، دنبال راه حلیم. چون بزرگسالی همینه، حل کردن مسئله پشت مسئله.. مثل یه بازی که باید مراحلش رو رد کنیم.. و اینطوری فرصت احساس کردن رو از دست میدیم.
توی این دوران به آشناهای زیادی برمیخورم که چشم هاشون برق نداره، اعصاباشون ضعیف تر شده، به کوچیک ترین طنازی ها دیوانه‌وار میخندن انگار زده به سرشون، حواس هاشون معمولا پرتِ یه برنامه‌‌ریزی واسه گنجوندن راه حل بیشترین مشکلات در کمترین زحمت و زمانه، که اغلب توش شکست میخورن، و همه‌ش به موعد های مشخص برای مسئولیت های مختلفشون فکر میکنن... و تمام این نشونه های کوفتی برام کاملا آشناست. وقتی ازشون میپرسم «خوبی؟»، هر جوابی بدن من جواب اصلی رو میفهمم و میدونم اونا هم من رو میفهمن. ماها توی بزرگسالی اینطوری غم هامون رو تجربه و ابراز میکنیم.
هرچی جلوتر میریم، اهمیتِ حس کردن برامون کمتر میشه. و بعد کم کم انقدر بهشون نمی پردازیم که یادمون میره ما هم اجازه داریم به خاطر ناراحتی یا خوشحالی، برای یه مدت هرچند کوتاه، از روند تند زندگی فاصله بگیریم..
(حالا که به اینجا رسیدم فکر میکنم ایده‌م خیلی شبیه به موضوعی که اخیرا زیاد شنیدم شده: حالت بقا. همونی که باعث میشه زندگیمون محدود بشه به پرداختن به ضروریات زندگی و دوام آوردن.. و چقدر دیدن یه عالمه آدم توی این حالت و دلمردگی، افسرده کننده‌ست.)
فکر میکنم تمام زندگی به احساسات وابسته‌ست. و دلیل همه‌ی تلاش ها و این ادامه دادن ها، نهایتا همینه که احساس خوبی داشته باشیم. ولی توی بزرگسالی هر چی جلوتر میرم میبینم که دارم توی این موضوع، پسرفت میکنم. هر روز همه چیز ربات‌وار تر و بی حس تر میشه.
بعدش میبینیم که یه لیست محدودی از کارها جلومونه که بهمون حس خوبی میدن و ما گاهی وسط زندگیمون انجامشون میدیم تا از یک نواختی در بیایم. ولی مگه کل زندگی نباید همین احساس خوب داشتن می‌بود؟
با حرفام موافقید؟ به نظرتون چیکار باید کرد؟
