پیرمرد با شانه‌های افتاده و کیفی که زیپش خراب بود، از در شیشه‌ای انتشارات بیرون آمد. نگاهی به نام خیابان انداخت؛ انگار برای اولین بار بود که آنجا را می‌دید. سنگین و بی‌رمق روی نیمکت نشست، درست کنار جوانی با اورکت خاکستری و تمیز که داشت با حوصله به گربه‌ها غذا می‌داد.
پیرمرد زیر لب گفت: «انگار تمام گربه‌های اینجا عاشقتن.»
جوان لبخند ملایمی زد: «نه، من عاشق گربه‌هام. چیزی رو که می‌خوان بهشون می‌دم، اونا هم میان دورم.»
چند دقیقه‌ای گذشت.
نگاه جوان روی کاغذهای چروکیده زیر بغل پیرمرد سر خورد: «کتابتون رد شد؟»
پیرمرد با بغضی کهنه آه کشید: «سی سال کارمندی… شب‌ها پای نوشتن عمر و چشمم رو گذاشتم. اسمش “کشتی شکسته” بود، درباره پوچی و سرگردانی. ولی گفتن مخاطب نداره.»
جوان گربه سیاه را نوازش کرد و با خونسردی گفت: «درست گفتن پدرجان. آدما وسط اقیانوس به دنبال جلیقه‌ی نجات می‌گردن، نه رقصیدن روی عرشه‌ی کشتی شکسته. مردم غرق پوچی‌ان و امید می‌خوان؛ شما بهشون ناامیدی می‌فروشید؟ اگه دنبال خریدارید، کتاب رو وارونه کنید. به ناامیدها امید بفروشید، ببینید چطور براتون صف می‌کشن.»
پیرمرد با غروری شکسته گفت: «اما من از دروغ بیزارم.»
جوان شانه بالا انداخت: «پس با فقر و گمنامی کنار بیاید. کسی که پول میده، حقیقت تلخ رو نمی‌خره.»
گوشی جوان زنگ خورد. نگاهی به صفحه انداخت: «الان میام.»
از جا بلند شد. دستی به سر گربه سیاه کشید و کلید ماشین را فشرد. چند متر آن‌طرف‌تر، یک پورشه‌ی نقره‌ای چراغ زد و سوت کوتاهی کشید.
پیرمرد که بهت‌زده ماشین را ورانداز می‌کرد، پرسید: «شما… توی کار سرمایه‌گذاری هستید؟»
جوان ایستاد، عینک دودی‌اش را روی چشم گذاشت و لبخند زد:
«نه، منم نویسنده‌ام. چاپ پنجاهم “کیمیای روح”.»
پیرمرد چشم‌هایش روی پلاک براق ماشین خشک شد. بعد به گربه‌هایی نگاه کرد که هنوز دور جای خالی جوان می‌چرخیدند. لب‌های خشکیده‌اش لرزید و زیر لب گفت:
«ای عوضی…»
پی نوشت :
«عوضی» حاصل یک تجربه‌ی همنویسی میان من و اندیشه است؛ داستانی که در رفت‌وآمد میان دو نگاه و چند بازنویسی، شکل نهایی‌اش را پیدا کرد.
خوشحالیم که این تجربه‌ی مشترک را با شما به اشتراک می‌گذاریم. ✨🌱
