لطفا ان روزها که داشتم میرفتم مثلِ پیرمردِ فیلمِ طعمِ گیلاس، برایم بگویید "بری هم دوستتم بمانی هم دوستتم". مُدام تکرارش کنید. تضمینِ محکمی نیاز دارم. با اینکه نه به بار است و نه به دار، اما در و دیوار و خیابانهای این شهر هر روز بیش از دیروز روی من فرود میایند و سنگینی میکنند! و هر روز میگویم کاش واقعا هر چه زودتر از اینجا بروم. نمیدانم ایا ممکن است چیزی کوچک، چیزی که امروز حتی به چشمم هم نمیاید، فردا دوباره من را به زندگی گره بزند؟ مثلا طعمِ گیلاس؟ یا چمیدانم چیزی در همین خیابانها و در و دیواری که دارد خفهام میکند. کاش ان پیرمردِ در فیلم در کنارِ من مینشست و برایم از طعمِ گیلاس میگفت، از ادمها، ابرها، هرچیزی که جریانِ زندگی را یاداوری کند. انقدر دلم میخواهد همین روز ها یک توت نجاتم بدهد. یک چیزِ کوچکِ کوچک، یا یک تاثیرِ بزرگِ بزرگ. چمیدانم من هم اولینبار است به این زندگی تن دادهام! شاید زندگی همین باشد. همین که ادم یک روز بیانکه بداند چرا، تصمیم میگیرد کمی بیشتر بماند. نه برای یک اتفاقِ بزرگ، نه برای رسیدن به ارزویی که سالهاست گوشهای از ذهن خاک میخورَد، نه حتی برای ادمی که خیرِ سرش دوستش دارد!. شاید فقط برای اینکه امروز گیلاسهای بازار سرختر از همیشهاند. یا از پنجرهی خانهای بوی پیازداغ میاید و ناگهان یادت میافتد که یک روزی قرار بود برای کسی غذا درست کنی. نمیدانم. شاید زندگی همینقدر کوچک باشد و ما الکی اینهمه بزرگ دنبالش میگردیم. من که اولینبار است این زندگی را میبینم، شما هم یحتمل. فقط خواهش میکنم در گوشم بگویید "بری هم دوستتم بمانی هم دوستتم".
پ.ن: فیلمِ طعمِ گیلاس_عباس کیارستمی
۳ ابان ۱۴۰۵